[4/15, 7:42 PM] TamlVelusamy S1136:
[4/15, 7:42 PM] TamlVelusamy S1136:

அது இங்கிலாந்தில் இருக்கிற கிராமம்.

அங்கிருந்த விவசாயி ஒருவரிடம் குதிரை ஒன்று இருந்தது.

‘பட்டீ’ (Buddy) என்று அதற்குப் பெயர் வைத்திருந்தார் அவர்.

அவருடைய நிலத்து வேலைகளுக்கு உதவுவது பட்டீதான்.

ஒரு மாலை நேரத்தில், தன் வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்திருந்தார் அந்த விவசாயி.

அவரைத் தேடிக்கொண்டு ஒருவர் வந்தார்.

வெகுதூரத்திலிருந்து வருகிறார் என்பதை அவருடைய

கலைந்த தலையும் கசங்கிய ஆடைகளும் உணர்த்தின.

வந்தவர், வணக்கம் சொன்னார்.

விவசாயி, அவர் அமர்வதற்கு ஒரு நாற்காலியைக் கொண்டு வந்து போட்டார்.

அவர் உட்கார்ந்ததும், ‘சூடாக டீ குடிக்கிறீங்களா?’ என்று கேட்டார்.

வந்தவர், அவசரமாக ‘வேண்டாம்’ என்று சொன்னார்.

‘சொல்லுங்க, என்ன விஷயம்?’ விவசாயி கேட்டார்.

‘ஒண்ணுமில்லை. நான் லண்டன்லருந்து வர்றேன்.

இது எனக்குப் பழக்கமில்லாத பாதை.

வழியில கன்ட்ரோல் பண்ண முடியாம நான் வந்த கார் ஒரு பள்ளத்துல இறங்கிடுச்சு.

அதை வெளியே எடுக்கணும்.

உங்ககிட்ட ஒரு குதிரை இருக்குன்னு சொன்னாங்க.

அதைக் கொண்டு காரை வெளியே எடுத்துடலாம் என்று சொன்னாங்க.

அதான் உங்ககிட்ட உதவி கேட்கலாம் என்று…

‘ரொம்பப் பெரிய காரா?’ என்று கேட்டார் விவசாயி.

‘இல்லை, இல்லை. சின்ன கார்தான்’ என்றார் வந்தவர்.

விவசாயி கயிறு உட்பட சில உபகரணங்களை எடுத்துக்கொண்டார்.

குதிரையின் கட்டை அவிழ்த்து, அதையும் நடத்தியபடி அவருடன் சென்றார்.

விவசாயி, கார் விழுந்திருக்கும் பள்ளம், அதன் நிலை

எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகப் பார்த்தார்.

கார் சிறியதாகத்தான் இருந்தது.

ஆனால், காரை வெளியே எடுக்கும் முயற்சியில் ஒருவேளை அவருடைய

குதிரைக்குக் காயம் ஏற்படலாம் என்றும் அவருக்குத் தோன்றியது.

விவசாயி ஒரு கயிற்றை எடுத்து காரில் கட்டி,

குதிரையோடு இழுப்பதற்குத் தோதாகப் பிணைத்தார்.

கொஞ்ச நேரம் எதுவும் செய்யாமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தார்.

பிறகு, ‘எங்கடா கேஸி (Casey) இழு பார்ப்போம்!’ என்று சத்தமாகக் குரல் கொடுத்தார்.

குதிரை அசையாமல் அப்படியே நின்றிருந்தது.

‘பெய்லி (Bailey) இழுடா ராஜா!’ இன்னும் சத்தமாகச் சொன்னார் விவசாயி.

குதிரை நகரவேயில்லை.

‘டேய் மேண்டி (Mandy) வேகமா இழு!’ மறுபடியும் உரத்த குரலில் சொன்னார்.

குதிரை ஒரு இஞ்ச்கூட நகரவேயில்லை.

‘என் செல்லம் பட்டீ நீயும் சேர்ந்து இழுடா!’ என்றார்.

அவ்வளவுதான் குதிரை கயிற்றை இழுக்க ஆரம்பித்தது.

அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் கார், பள்ளத்திலிருந்து மேலே ஏறிவிட்டது.

வெளியூர்க்காரர் விவசாயிக்கு நன்றி சொன்னார்.

ஐயா, நீங்க ஏன் உங்க குதிரையை விதவிதமான பேர்ல கூப்பிட்டீங்க?

அதுதான் எனக்குப் புரியலை.’

‘என் பட்டீக்கு கண்ணு தெரியாது.

தான் மட்டும் கஷ்டமான வேலையைச் செய்யப் போறோம்னு

அது நினைச்சுடக் கூடாது இல்லியா?

அதான் அதுகூட இன்னும் மூணு குதிரைகள் இருக்குற மாதிரி நம்ப வெச்சேன்.

அதுக்கும் நம்பிக்கை வந்துடுச்சு.

காரை வெளியே இழுத்துடுச்சு!’

அன்பான வார்த்தைகளைச் சொல்வதற்கு நாம் காசு எதுவும் செலவழிக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால், அவை சம்பாதித்துக் கொடுப்பவையோ ஏராளம்’.

இதை பிரெஞ்ச் கணிதவியலாளரும் தத்துவவியலாளருமான

பிளெய்ஸ் பாஸ்கல் (Blaise Pascal) அற்புதமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

வார்த்தைகளின் மகிமை அபாரமானது.

அதனால்தான் நல்ல சொற்களைப் பேச வாய்ப்பு இருக்கும்போது,

கடுஞ்சொற்களை ஏன் பேச வேண்டும் என்பதை

‘கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று’ என்கிறார் வள்ளுவர்.

$$$$$$

அது முடியாத காரியம்!!!

ஒரு ராஜா அவரோட
தளபதிக்கு வயசாயிடுச்சுனு . வேற
ஒரு தளபதி நியமிக்க முடிவு செஞ்சாரு.
இதை கேள்விப்பட்டு பல பேர் போட்டி போட முன்
வந்தாங்க.
ராஜா, தகுதி உள்ள எல்லாரையும்
அரண்மனைக்கு வரச்சொல்லி, ” இந்த
கோட்டைக்குள்ள பின்பக்கத்துல பெரிய 40
அடி உயரமுள்ள ஒரு வாசல் இருக்கு. அதோட
கதவு நல்ல கனமான உலோகத்தில் செஞ்சது.
இதுவரைக்கும் யாராலயும் அதை திறக்க
முடியலை”. அப்படி, இப்படின்னு 30 நிமிஷம்
ராஜா பேசினாரு.
இதுக்கு முன்னாடி பெரிய்ய வீரர்கள் எல்லாம்
இருந்திருப்பாங்க .அவங்களாலயே திறக்க
முடியல ! நம்மால
எப்பிடி முடியும்னு கிளம்பிட்டாங்க.
இதை கேட்ட கூட்டம் 10
பேரா குறைஞ்சுடுச்சு! .
ராஜா மீதமிருந்த 10 பேரையும் அந்த
இடத்துக்கு கூட்டிக்கிட்டு போனார். எல்லாரும்
அந்த கதவை பார்த்து பிரமிச்சு
நின்னுகிட்டுருந்தாங்க!! இந்த
கதவை திறப்பவர்களுக்கு தளபதி ஆகிற
தகுதி இருக்கிறது என ராஜா எல்லாரிடமும்
கூறினார் .
கதவை பார்த்த பலர் எப்படி திறப்பது எனும்
தயங்கினர் !
ஒருத்தன் மட்டும் கதவு கிட்ட போய்
கையை வெச்சு தள்ளி பார்த்தான். அட! என்ன
ஆச்சரியம் கதவு திறந்துடுச்சு!!!
பல பேர் தயங்குவதனாலும்,
ராஜா சொல்வதனாலும் முயற்சி செய்யாமல்
இருக்கிறதுதான் முதல் கோழைத்தனம்!
என
ராஜா அவனையே பாராட்டி தளபதி பதவியை
வழங்கினார்
“அது முடியாத காரியம்” என எப்போது உன்
காதுகளில் யாராவது சொல்லி விழுகிறதோ
அப்போதே புரிந்து கொள் நீ
சாதிப்பதற்க்கு அருகில் வந்துவிட்டாய்
என்று !!!!!!!

காலை வணக்கம்…🙏
[4/15, 7:42 PM] TamlVelusamy S1136: நாட்டை ஆளும் அரசன் ஒருவனிடத்தில், அந்த நாட்டின் சிற்பி நான்கு பொம்மைகளை கொண்டு வந்து தருகிறார்.

அரசன் கோபமாக ” நான் என்ன சின்னக் குழந்தையா? ” இதை வைத்து விளையாடுவதற்கு என்றுக் கேட்கிறார்.

சிற்பி “இல்லை அரசே, இது நம் வருங்கால ராஜாவுக்கு அதாவது நம் இளவரசருக்கு” என்கிறார்.

இந்த பொம்மைகளில் சில விசேஷங்கள் உண்டு.நான்கு பொம்மைகளின் ஒரு பக்க காதிலும் ஓட்டை இருக்கிறது பாருங்கள் என்கிறார்.

அரசன் “இதில் என்ன விஷயம் இருக்கிறது” என்கிறார்.

முதல் பொம்மையை அரசனிடம் கொடுக்கிறார் சிற்பி.கூடவே ஒரு மெல்லிய சங்கிலியையும் கொடுத்து அதன் காதில் இருக்கும் ஓட்டையில் விடச் சொல்கிறார்.

சங்கிலி மறுப்பக்க காதின் வழியே வருகிறது.

சிற்பி “மனிதர்களில் சிலர் நாம் எதைச் சொன்னாலும் இப்படித் தான் இந்தக் காதில் வாங்கி அந்தக் காதின் வழியே அனுப்பி விடுவார்கள்” என்கிறார்.

இரண்டாவது பொம்மையை கொடுத்து அதையே திருப்பிச் செய்யச் சொல்கிறார்.

இந்த பொம்மையில் சங்கிலி வாய் வழியே வருகிறது.

இந்த மாறி மனிதர்கள் எதை சொன்னாலும் அதை அடுத்த நொடி வெளியே விட்டு பரப்பிவிடுவார்கள் என்கிறார்.

பிறகு, மூன்றாவது பொம்மையை கொடுத்து மீண்டும் அதையே செய்யச் சொல்கிறார்.

இதில், சங்கிலி வெளியே வரவே இல்லை.

சிற்பி, இவர்களிடம் எதைச் சொன்னாலும் உள்ளேயே தான் இருக்கும்.வெளியே வராது என்கிறார்.

அப்போது இதில் “யார் தான் சிறந்த மனிதர் என்று” அரசன் கேட்கிறார்.

என் கையில் இருக்கும் இந்த நான்காவது பொம்மை தான் சிறந்த மனிதன் என்று சிற்பி சொல்கிறார்.

அரசன் பொம்மையின் காதின் வழியே சங்கிலியை விடுகிறார். மறுபக்க காதின் வழியே வெளிவருகிறது. சிற்பி மீண்டும் செய்ய சொல்கிறார்.இரண்டாம் முறை வாயின் வழியே சங்கிலி வருகிறது.மூன்றாம் முறை வரவே இல்லை.

சிற்பி “நான்காவது பொம்மை போன்ற மனிதர்கள் தான் நம்பகமானவர்கள்”. அவர்களை முழுமையாய் நம்பலாம். எங்கு பேச வேண்டுமோ அங்கு பேசி,
எங்கு கேட்க வேண்டுமோ அங்கு கேட்டு, எங்கு அமைதி காக்க வேண்டுமோ அங்கு அமைதி காப்பார்கள் என்று விளக்கம் கூறினார்.

*நீதி:* நாம் நான்காவது பொம்மையைப் போல் இருக்கவேண்டும். மற்ற மூன்று பொம்மைகளை போல் இருப்பவர்களையும் ஏற்றுக் கொண்டு சகித்துப் போக வேண்டும் .

காலை வணக்கம்..🙏
[4/15, 7:42 PM] TamlVelusamy S1136: ஒரு கிராமத்தில் ஏழை விவசாயி ஒருவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் தன் வீட்டுத் தேவைக்காகத் தினமும் ஆற்றிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து வருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான்.

தண்ணீர் எடுத்து வர அவன் இரண்டு பானைகளை வைத்திருந்தான். அந்தப் பானைகளை ஒரு நீளமான கழியின் இரண்டு முனைகளிலும் தொங்க விட்டு, கழியைத் தோளில் சுமந்து செல்வான்.

இரண்டு பானைகளில் ஒன்றில் சிறிய ஓட்டை இருந்தது. அதனால் ஒவ்வொரு நாளும் வீட்டிற்கு வரும் பொழுது, குறையுள்ள பானையில் பாதியளவு நீரே இருக்கும்.

குறையில்லாத பானைக்குத் தன் திறன் பற்றி பெருமை. குறையுள்ள பானையைப் பார்த்து எப்பொழுதும் அதன் குறையைக் கிண்டலும் கேலியும் செய்து கொண்டே இருக்கும்.

இப்படியே இரண்டு வருடங்கள் கழிந்து விட்டன. கேலி பொறுக்க முடியாத பானை அதன் எஜமானனைப் பார்த்துப் பின் வருமாறு கேட்டது.

“ஐயா! என் குறையை நினைத்து நான் மிகவும் கேவலமாக உணர்கிறேன். உங்களுக்கும் தினமும் என் குறையால், வரும் வழியெல்லாம் தண்ணீர் சிந்தி, உங்கள் வேலைப் பளு மிகவும் அதிகரிக்கிறது. என் குறையை நீங்கள் தயவு கூர்ந்து சரி செய்யுங்களேன்”

அதற்கு விவசாயி, “பானையே! நீ ஒன்று கவனித்தாயா? நாம் வரும் பாதையில், உன் பக்கம் இருக்கும் அழகான பூச்செடிகள் வரிசையைக் கவனித்தாயா? உன்னிடமிருந்து தண்ணீர் சிந்துவது எனக்கு முன்னமே தெரியும். அதனால்தான் வழி நெடுக பூச்செடி விதைகளை விதைத்து வைத்தேன். அவை நீ தினமும் சிந்திய தண்ணீரில் இன்று பெரிதாக வளர்ந்து எனக்கு தினமும் அழகான பூக்களை அளிக்கின்றன. அவற்றை வைத்து நான் வீட்டை அலங்கரிக்கிறேன். மீதமுள்ள பூக்களை விற்றுப் பணம் சம்பாதிக்கிறேன்”.

இதைக் கேட்ட அந்த பானை, அதற்குப் பின் தன்னை கேவலமாக உணர்வதை நிறுத்தி விட்டது. மற்றொரு பானையின் பேச்சைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் தன் வேலையைக் கருத்துடன் செய்யத் தொடங்கியது.

*நீதி*: அடுத்தவர் பேச்சைப் பற்றிக் கவலைப் பட்டால், நாம் எந்த வேலையையும் செய்ய முடியாது.!!

காலை வணக்கம்…🙏
[4/15, 7:42 PM] TamlVelusamy S1136: ஒரு புலி வேடனைத் துரத்திக்கொண்டு போயிற்று. வேடன் அருகில் இருந்த மரத்தில் ஏறிக் கொண்டான். அதற்கு முன்பே, மரத்தின் மீது ஒரு கரடி இருந்தது.

புலி கரடியிடம் கூறிற்று: இவ்வேடன்: நமது மிருக குலத்துக்கே பகைவன்; இவனைக் கீழே தள்ளி விடு! இருக்கலாம் ஆனால், இவன் நான் இருந்த மரத்தை அண்டியதால் என்னிடம் சரண் புகுந்தவன் ஆகிறான். சரண் அடைந்தவனைக் கைவிட மாட்டேன் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு கரடி உறங்கிற்று.

சற்று நேரம் கழித்து புலி வேடனிடம் கூறிற்று: எனக்கு பசியாக இருக்கிறது. நீ அந்தக் கரடியைக் கீழே தள்ளிவிட்டால், நான் அதை உண்டு பசியாறி உன்னை விட்டு விடுகிறேன்.

வேடன் கரடியைத் தள்ளிவிட்டான் கரடியோ மரத்தின் கீழ்க் கிளை ஒன்றைப் பிடித்துக் கொண்டு, விழாமல் தப்பி, மேலே ஏறிக் கொண்டது.

அப்போது புலி கரடியிடம் சொன்னது. இந்த மனிதன் நன்றிகெட்டவன். சரண் அடைந்தவனைக் காப்பாற்றுவேன் என்ற உன்னையே தள்ளிவிட்டான். அவனை தள்ளிவிடு!

அதற்கு கரடி சொன்னது: எவனோ ஒருவன் தன் ஒழுக்கத்தினின்று வழுவினான் என்பதற்காக நான் என் தர்மத்தைக் கைவிடக் கூடாது. இன்னமும் அவன் சரண் புகுந்தவனே. அவனைத் தள்ளுவது அறத்தினின்று நான் தவறியது ஆகும் என்று கூறி. வேடனைக் கீழே தள்ள மறுத்து விட்டது.

*நீதி* : துன்பம் இழைத்தவருக்கு, பதிலுக்குத் துன்பம் இழைத்துப் பழி வாங்குவது சாதாரண மனிதர்களின் இயல்பு. சான்றோர்கள் அப்படிப் பழிவாங்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்தாலும், துன்பம் இழைக்க மாட்டார்கள்.

காலை வணக்கம்..🙏
[4/15, 7:42 PM] TamlVelusamy S1136: ஒரு ஊரில் அரசன் ஒருவன் இருந்தார். அதிகாலையில் எழுந்தவுடன் சூரிய உதயத்தைப் பார்ப்பது அவரது வழக்கம்.

ஒரு நாள் காலை சூரியோதத்துக்கு பதில் பிச்சைகாரர் முகத்தில விழித்து கோபத்தோடு திரும்பியபோது, தலையில் அடிபட்டு ரத்தம் வந்துவிட்டது…

கடுப்பாகி, பிச்சைகாரரை அரண்மனைக்கு இழுத்துவர செய்து தூக்கிலிட கட்டளை பிறப்பித்தார்..

பிச்சைகாரன் கலங்கவில்லை கலகலவென சிரிக்க தொடங்கினான். அரசருக்கு மேலும் கோபம்.. மற்றவர்களுக்கு திகைப்பு..

பிச்சைக்காரன் சொன்னான். என் முகத்தில் நீங்கள் விழித்தால் உங்களுக்கு சிறு காயம் மட்டுமே.
உங்கள் முகத்தில், நான் முழித்ததால் என் உயிரே போக போகிறதே. அதை எண்ணி சிரித்தேன்..

அரசன் தன் தவறினை உணர்ந்து தலை குனிந்தான். தண்டனை ரத்து செய்யப்பட்டது.

*நீதி*:
தைரியம் என்பது தன்னம்பிக்கையின் மறுபெயர். அது இல்லையென்றால், சமயத்தில் உயிரைக்கூட காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியாமல் போய் விடும்..

காலை வணக்கம்..🙏
பகைமை மறங்கள் (1106)

ஒரு நாள் வகுப்பறையில் பாடம் நடத்திகொண்டிருக்கும் போது மாணவர்களிடம் இந்த கேள்வியை கேட்டார்”மன்னிக்க முடியாத கோபம் யார் மீதேனும்இருக்கிறதா உங்களுக்கு? சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் யாரையேனும் பழி வாங்கத் துடிக்கிறீர்களா, நீங்கள்?” – மாணவர்களிடம் கேட்டார் ஆசிரியார்.

மாணவர்கள் அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் ‘ஆமாம்… அய்யா’ என்றார்கள். ஆசிரியருக்கு மிகுந்த வியப்பு, ஒவ்வொருவராக அழைத்து ”மன்னிக்கவும் மறக்கவும் முடியாத அளவுக்கு எத்தனை கோபங்கள் உள்ளன?” என்று கேட்டார்.

ஒவ்வொருவரும் ஐந்து, பத்து என்று அடுக்கி கொண்டே சென்றார்கள்மாணவர்களுக்கு பழிவாங்கும் எண்ணம் தவறு என்று புரிய வைக்க நினைத்தார்.

ஒவ்வொரிடமும் ஒரு பையை கொடுத்தார் , வகுப்பறைக்கு ஒரு கூடையில் தக்காளி கொண்டுவரப்பட்டது. யார்மீது எத்தனை பழிவாங்கும் எண்ணம் உள்ளதோ அத்தனை தக்காளிகளை தாங்கள் பையில் எடுத்துகொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டது.இந்த தக்காளி பையை எப்போதும் உன்கூடவே இருக்கவேண்டும், தூங்கும் போதும் அருகிலேயே வைத்திருக்கவேண்டும் என கட்டளையிட்டார்.

ஒன்றும் அறியாமல் தலையை ஆட்டினார்கள் மாணவர்கள் .ஓரிரு நாட்கள் ஒரு குறையும் இல்லை. ஆனால், அடுத்தடுத்த நாட்களில் தக்காளிகள் அழுகி நாறத் துவங்கின.

நாற்றம் அடிக்கும் பையுடன் வெளியே செல்ல மாணவர்கள் கூச்சப்பட்டனர்.

ஒரு கட்டத்தில்… ஆசிரியரிடம் சென்று, பைகளைத் தூக்கி எறிய அனுமதி கேட்டனர். மெள்ளப் புன்னகைத்த ஆசிரியர், ”நாற்றம் வீசுபவை தக்காளி மட்டுமல்ல அந்த நாற்றத்தைப் போலவே, உங்கள் பகைமை உணர்வும் பழி வாங்கும் குணமும் மனதுக்குள் அழுகி நாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆகவே, பகை- பழியை மறந்து மன்னித்து விடுவதாக இருந்தால், தக்காளி பையை தூக்கி எறியுங்கள்” என்றார்!

அப்போது தான் மாணவர்களுக்கு மனத் தெளிவு பிறந்தது. அப்போதே தக்காளி பைகளை குப்பைத் தொட்டியில் வீசிய மாணவர்கள்,பகை மறந்து ஒருவரையருவர் ஆரத் தழுவி கொண்டு வகுப்பறைக்கு திரும்பினர்.

*நீதி* :
பகைமை மறப்போம்.. பகுத்தறிந்து பயில்வோம்..

&&&&&&&&&&&&&&&&&

கவலை

காட்டில் பலசாலியான ஒரு சிங்கம் இருந்தது. ஆனால், அது எப்போது பார்த்தாலும் கவலைப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
“எனக்கு இவ்வளவு பலம் இருந்தும், இரும்பு போன்ற நகங்களும் பற்களும் இருந்தும் என்ன உபயோகம்? கேவலம், இந்தக் காட்டுச் சேவல் கூவுகிற சத்தம் என்னை நடுங்கவைக்கிறது. இப்படிப் பயந்துகொண்டே வாழ்வது ஒரு வாழ்க்கையா? என்று தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டபடி இருந்தது.
அதே சமயம், அங்கே ஒரு யானை வந்தது. அது மிகவும் கவலையுடன் தன் காதுகளை முன்னும் பின்னும் அடித்துக்கொண்டே நகர்ந்தது.
அதைப்பார்த்த சிங்கம், “ஏய்……..ஜம்போ! உனக்கு என்ன கவலை? யாருமே உன்னை எதிர்த்து ஃபைட் பண்ணமாட்டார்களே! உன் உடலைப் பார்த்தாலே, எல்லா அனிமல்ஸீம் பயந்து ஓடுமே…..எதற்காக நீ கவலையோடு இருக்கிறாய்?” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டது.
அதற்கு யானை, “இதோ……என் காது பக்கத்தில் பறக்கும் குளவியைப் பார்த்தாயா? இது என் காதுக்குள் நுழைந்து கொட்டிவிட்டால், அவ்வளவுதான்……….என் உயிரே போய்விடும்! அதற்காகத்தான் இது காதுக்குள் போய்விடாதபடி, காதுகளை ஆட்டிக்கொண்டு கவலையோடு நடக்கிறேன்……….”என்றது.
அது கேட்டு சிங்கம் யோசித்தது. “இவ்வளவு பெரிய உடம்பை வைத்து இருக்கும் யானை கவலைப்படாது என்று நினைத்தால், அதுகூடக் கவலைப்படுகிறதே! அப்படியானால், பூமியில் இருக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஏதாவது ஒரு கவலை இருக்கத்தான் செய்யும் போலிருக்கிறது!
கவலைப்படுவதால் வாழ்க்கை ஒன்றும் நமக்கேற்ற மாதிரி மாறப்போவதில்லை. அது மட்டுமல்லாமல் கவலைப்பட்டு, கவலைப்பட்டு நம் கண்ணெதிரே இருக்கும் ஜாலியான விஷயங்களைப் பார்த்து
சந்தோஷமாகக்கூட வாழமுடியாமல் போய்விட்டதே!” என்று அது புரிந்து கொண்டது.
அன்றிலிருந்து அது கவலைப்படுவதை விட்டுவிட்டு, ஜாலியாக வாழத் தொடங்கியது!

நீங்களும் உங்கள் கவலைகளை மறந்து, களிப்புடன் வாழ பழங்குங்கள்..!

&&&&&&&&&&&&&&&&&&

மகிழ்ச்சிச் சூழல்  (1105)

கெளதமர் தனது சீடர்களை ஊர் ஊராக உபதேசங்களுக்கு அனுப்பினார். அதில் காஷ்யபருக்கு மட்டும் எங்கு செல்வது என்று சொல்லப் படவில்லை. காஷ்யபர் நேரடியாய் கெளதமரிடமே சென்று கேட்டார்,
“நான் எங்கு செல்லட்டும்..?”
புத்தர் சிரித்தபடி, “நீயே தேர்வு செய்.!”

ஒரு கிராமத்துக்கு தான் செல்ல விரும்புவதாக சொன்னார்.
சீடனைப் பார்த்து மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டவராய் கேட்டார்,
“அந்தப் பகுதிக்கா..? அங்கே வாழும் மனிதர்கள் மிகவும் முரடர்கள். கொஞ்சம் கூட பக்தியோ, தியான உணர்வோ இல்லாதவர்கள்.
இப்படி பொல்லாதவர்களிடமா போக விரும்புகிறாய்..?”
“ஆமாம்!” என்றார் காஷ்யபர்.

“உன்னிடம் மூன்று கேள்விகளை கேட்க விரும்புகின்றேன். இந்த மூன்று கேள்விக்கும் சரியான பதில் சொல்லிவிட்டால் நீ போகலாம்,
அங்கே சென்ற பிறகு உன்னை வரவேற்பதற்கு பதில் அவமானப்படுத்தினால் என்ன செய்வாய்..?” என்று கேட்டார் கெளதமர்.

“மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்.., ஏனென்றால், அவர்கள் என்னை அடிக்கவில்லை என்று. அவமரியாதையோடு நிறுத்திக் கொண்டார்களே, என்று நன்றி சொல்வேன்.!”

“ஒருவேளை அடித்தால் என்ன செய்வாய்..?”
“என்னைக் கொல்லாமல் விட்டுவிட்டார்கள். வெறுமனே அடித்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டார்களே! என்று மகிழ்ச்சியடைவேன்.”

“ஒருவேளை உன்னைக் கொன்றுவிட்டால் என்ன செய்வாய்..?’
“மேலும் மகிழ்ச்சியடைவேன். மொத்தமாக இந்த வாழ்க்கையில் இருந்தே எனக்கு சுதந்திரம் தந்துவிட்டார்கள். இனி எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்லையே..!” என்றார் காஷியபர்.

“நீ எங்கும் செல்ல முழுத்தகுதி பெற்றவன். நீ போய்வா காஷியபா..!” என்று ஆசிர்வதித்து அனுப்பினார் புத்தர்.

*நீதி* :

எந்தச் சூழலையும் மகிழ்ச்சியாக அணுகக் கற்றுக் கொண்டால், எல்லா சூழலையும் மகிழ்ச்சியாகவே காண முடியும். தோற்பதற்கு தயாராக இருப்பவன் ஒருபோதும் தோல்வியடைய மாட்டான். இல்லாவிட்டால், எதிலும் ஏதாவது துக்கம் இருந்து கொண்டே இருக்கும்…

 

பேய்க்கதை (1104)

கடலில் ஒரு படகு போய்க் கொண்டிருந்தது அதில் மூன்று பேர் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

திடீரென்று ஒருபேய் படகில் வந்து குதித்தது. மூன்று பெரும் நடுங்கி போனார்கள். பேய் தன் கோரமான பல் வரிசையை காட்டி சிரித்தது.

“உங்கள் மூன்று பேர்களையும் சாப்பிட போகிறேன்” என்றது.மூன்று பெரும் தங்களுடைய உயிர்களை காப்பாற்றிக் கொள்ள பேயிடம் கெஞ்சினார்கள்.
அப்போது பேய் ஒரு நிபந்தனை விதித்தது.

“உங்களில் ஒருவனாவது புத்திசாலியாக இருந்தால் உயிர் பிச்சை கொடுப்பேன்.
அதை நிரூபிக்க இப்போது ஒரு சோதனை. நீங்கள் மூன்று பேரும் ஒவ்வொருவராய் கடலில் எதையாவது தூக்கி போடவேண்டும். அதை நான் எடுத்து வந்து விட்டால் நீங்கள் தோற்று போனதாய் அர்த்தம்.

“மூன்று பேரும் ஒப்புக்கொண்டனர்.
முதலாவது நபர் தன் கையில் போட்டிருந்த மோதிரத்தை எடுத்து கடலில் வீசினான். பேய் உடனே கடலில் குதித்து அதைத் தேடி எடுத்து வந்தது.
இரண்டாவது நபர் தன் கழுத்தில் இருந்த செயினை கழற்றி கடலில் வீசினான். பேய் அதையும் தேடி பிடித்து கொண்டு வந்து கொடுத்தது. பேய் சிரித்தது.

“இரண்டு பேர் தோற்று விட்டார்கள். இனி மீதி இருப்பது நீ மட்டும் தான். நீ எதை வீசப் போகிறாய்..?”
உடனே மூன்றாவது நபர் தன்னிடம் இருந்த குடிநீர் பாட்டிலை எடுத்து, அதிலிருந்த தண்ணீரை கடலில் கொட்டிவிட்டு …
“இந்த தண்ணீரை கொண்டு வா !”
என்றான்….

பேய் திகைத்தது. ஓட்டம் பிடித்தது.

நீதி :-
பேய்’க்கே தண்ணி காட்டுபவர்களும்இந்த உலகத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பது தான்.!

 

[4/15, 7:42 PM] TamlVelusamy S1136:

ஒரு தோட்டத்தில் நிறையக் குரங்குகள் இருந்தன.

பல வருடங்கள் அங்கேயே இருந்ததால் தோட்டக்காரனுக்கும் நண்பர்களாயிருந்தன. தோட்டக்காரன் செய்யும் காரியங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து குரங்குகளும் அவற்றைச் செய்து விளையாடும்.

ஒருமுறை தோட்டக்காரன் பக்கத்து ஊருக்குப் போக வேண்டியிருந்தது.

குரங்குகளை அழைத்து விஷயத்தைச் சொன்னான்.

குரங்குகளுக்கு சந்தோஷம். ஆனால், அவற்றுக்கு ஒரு பிரச்னை. எந்தச் செடிக்கு எவ்வளவு தண்ணீர் ஊற்றுவது என்று தெரியவில்லை.

”அது ஒண்ணும் பெரிய பிரச்னயில்லை. வேர் பெருசா இருந்தா நிறைய தண்ணீர் ஊத்துங்க. சின்ன வேரா இருந்துச்சுனா கொஞ்சமா, ஊத்துங்க” என்று யோசனை சொன்னான்.

வெளியூர் போய் திரும்பி வந்து தோட்டத்தப் பார்த்த தோட்டக்காரனுக்கு அதிர்ச்சி. அத்தனை செடிகளும் பிடுங்கப்பட்டு காய்ந்து கிடந்தன. ”என்னாச்சு?” என்றான் தோட்டக்காரன்.

”வேர் பெருசா இருக்கா, சின்னதா இருக்கானு பார்க்கிறக்காக, செடியெல்லாம் பிடுங்கினோம்” என்றன குரங்குகள்.

*நீதி* :
தகுதியில்லாதவர்களிடம் பொறுப்பை கொடுத்தால், விளைவு மோசமாகவே இருக்கும்.

காலை வணக்கம்..🙏

&

இளைஞன், ஒரு அழகான மான்குட்டியை வளர்த்து வந்தான்.

ஒருநாள் திடீரென அந்த மான் காணாமல் போனது. பிரியமாக வளர்த்து வந்த மானைக் காணாமல் அங்குமிங்கும் தேடி அலைந்தான். எங்கு தேடியும் கிடைக்காததால், கடும் கோபம் கொண்டான்.

“மானைக் கடத்தியவன் யாராக இருந்தாலும் அவனை சும்மா விட மாட்டேன்” என சபதம் போட்டான். கடத்தியவனைக் கண்ணில் காட்டும் படி கடவுளிடம் உருகி வேண்டினான்.

அடுத்த நிமிடமே கடவுள் அவனுக்கு காட்சியளித்தார். “பக்தா.. உன் மான் காணாமல் போனதற்கு வருந்துகிறேன். உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்றார்.

எனது மான் காணாமல் போக யார் காரணமோ, அவர்களை என் கண் முன்னால் காட்டுங்கள். அவனுக்கு என் கையால் தண்டனை அளிக்க வேண்டும்” என ஆவேசமாகக் கூறினான்.

“பாசத்தை விட கோபம் அதிகமாக இருக்கக் கூடாது பக்தா. உன் மானைக் கேள், அல்லது பொன் பொருள் என எது வேண்டுமானாலும் கேள், தருகிறேன். உன் கோபத்தால் சிக்கலில் மாட்டுவாய்” என்றார்.

ஆனால் அவன் கேட்பதாக இல்லை. “என்ன ஆனாலும் சரி, அவனை என் கண்முன்னே நிறுத்துங்கள். நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். பக்தர்களின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவது உங்கள் கடமையல்லவா..” என கத்தினான்.

சிறிது நேரத் தயக்கத்துக்குப்பின், “சரி, இதனால் ஏற்படும் விளைவுகளுக்கு நீ தான் பொறுப்பு” எனக் கூறினார்.

உற்சாகமான அவன் “இது போதும்.. அவனைக் கொண்டுவாருங்கள்” என்றான்.

உடனே கடவுள் கையை நீட்ட, அங்கு நின்றிருந்தது மிகப் பெரிய சிங்கம்!

அதைப் பார்த்து உறைந்து போன அந்த இளைஞன், கடவுளே காப்பாற்று என அலறிக் கொண்டே அங்குமிங்கும் ஓடினான். ஆனால் சிங்கத்திடமிருந்து தப்பிக்க முடியுமா என்ன!

இன்றைய மனிதர்கள் பலரும் இப்படித்தான். ஆத்திரத்தால் அறிவிழக்கிறார்கள்.

*நீதி*: பழிவாங்கும் எண்ணம் பாதுகாப்பின்மையை ஏற்படுத்தி விடும்.

காலை வணக்கம்..🙏

&&&&&

ஒரு வைத்தியர் நீண்ட நாட்களாக காட்டில் எதையோ தேடிக்கொண்டிருந்தார். அவர் (குரு) என்ன தேடுகிறார் என்று சீடனுக்கு தெரியாது! குருவும் சொன்னதில்லை!

சீடனின் வேலை அலைந்து திரிந்து வரும் குருவுக்கு உணவு சமைத்து வைப்பது, பரிமாறுவது, கைகால்கள் அமுக்குவது போன்ற பணிவிடைகள் தான்!

இப்படியே பல ஆண்டுகள் கழிந்து இருவருமே வயதாகி விட்டனர். ஆனாலும் தேடுவதை நிறுத்தவில்லை!

ஒருநாள் குரு வழக்கம் போல காட்டுக்குள் அலைந்து திரிந்து விட்டு வரும்போது அங்கே சீடனை காணவில்லை.

மாறாக இளைஞன் ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

குருவை பார்த்ததும் சாஸ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கினான்.

குருவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. யாரப்பா நீ என்று கேட்டார்.

அதற்கு அந்த இளைஞன் குருவே நான்தான் உங்கள் சீடன். என்றான்.

குருவுக்கு மிகவும் குழப்பம்.
என்ன நடந்தது என்று கேட்க சீடன் நடந்ததை சொல்ல ஆரம்பித்தான்

“குருவே! உங்களுக்காக கூழ் காய்த்து கொண்டிருந்தேன். காய்ச்சிய கூழை கலக்கும் கரண்டி உடைந்து விட்டது.

அதனால் அங்கே கிடந்த ஒரு குச்சியை எடுத்து கலக்கினேன். கூழ் மொத்தமும் கருப்பாகி விட்டது. அந்த கூழை இறக்கி வைத்து விட்டு வேறு கூழ் காய்ச்சினேன் குருவே. நீங்கள் வர தாமதமானதும் கருகி கிடந்த கூழை நான் குடித்து விட்டேன்.

குடித்த அரை நாழிகையில் எனது முதுமை போய் இப்படி இளைஞனாகிவிட்டேன்” என்றான்.

குரு பதறி அடித்துபோய் ” எங்கே அந்த குச்சி? இதை தானே நான் இத்தனை ஆண்டாக தேடிக்கொண்டிருந்தேன் ” என்று கேட்க அதற்கு அந்த சீடன் “அதை தான் நான் அடுத்த கூழ் காய்ச்சும்போது அடுப்பில் வைத்து எரித்து விட்டேனே? ” என்றான்.

குரு நெஞ்சடைத்து மயங்கி சாய்ந்தார்!

*நீதி*:

1. உன்னை நம்பி இருப்பவரிடம், உண்மையைச் சொல்வதில் தவறில்லை. அது நிச்சயம் உதவியாக இருக்கும்.

2. யாருக்கு எது கிடைக்க வேண்டுமோ அதுதான் கிடைக்கும்.

காலை வணக்கம்…🙏

 

 

&&&

ஒருமுறை நடிகர் காரில் சென்று கொண்டு இருந்தார்..அப்பொழுது ஒரு பெரும் கூட்டம் அந்த நடிகரின் காரை துரத்தி கொண்டு வந்தது.

உடனே அந்த நடிகர், தன் டிரைவரிடம் காரை நிறுத்த சொன்னார்.

காரை விட்டு இறங்கி , “என் பாசத்துக்குரிய ரசிகர்களே., என் பின்னாடி ஓடி வர வேண்டாம், நான் வெறும் நடிகன்தான், காசு வாங்கிட்டு நடிக்கிற ஒரு நடிகன்தான், போயி அம்மா அப்பாவை மதிங்க, அம்மா என்று அலைக்காத உயிரில்லையே பாட்டை கேட்டாவது திருத்துங்க என்றார்.

இதை கேட்டு, ரசிகர்கள் தலை குனிந்தனர்.

பிறகு கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவன், “இனி உங்கள் பின்னால் வர மாட்டோம், ஒரு ஆட்டோக்ராப் போடு தலைவா என்றான்.

வந்த அனைவருக்கும் கையெழுத்து போட்டு புன்னகையுடன் காரில் ஏறி பிரயாணம் செய்தார் அந்த நடிகர்.

ஒரு கிலோ மீட்டர் சென்றவுடன், கார் டிரைவர் சடன் பிரேக் அடித்தார். நிலை தடுமாறிய அந்த நடிகர், கோபமாக டிரைவரிடம் ஏன் வண்டியை நிறுத்தின?

நீங்க வண்டி பின்னாடி ஓடி வரவேண்டாம்னு அவ்வளவு சொல்லியும் பின்னாடி ஒருத்தன் மட்டும் ஓடி வரான் பாருங்க, அவனுக்கு advice பண்ணி திருத்துங்க sir என்றான்.

ஓடி வருபவனின் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்த அந்த நடிகர், உடனே வண்டியை ஸ்டார் பண்ணு.. வண்டியை எங்கயும் இடையில நிறுத்ததே.. என்று டிரைவரிடம் கூறினார்.

யாரோ அவரை கொலை செய்யத்தான் ஓடி வருகிறான் என்று நினைத்து டிரைவர் வேகமாக இயக்கினார். சிறிதுநேரம் கழித்து, அய்யா துரத்துபவன் யார்? நீங்கள் ஏன் அவரை பார்த்து பயப்படறீங்க என்று கேட்டான்.

அதற்கு அந்த நடிகர், “அவன் என் ரசிகன் இல்லை , வாடகை கேட்டு துரத்திட்டு வரான். நிப்பாட்டாம வேகமா ஓட்டு..” என்றார்.

*நீதி* :

தமிழ்நாட்டில சிஸ்டம் சரியில்ல..🕺😂😜

காலை வணக்கம்..🙏

20.4.2018

செல்வந்தரின் அறியாமை

ஓரு பெரும் செல்வந்தர் தம்மை சந்திக்க வந்த வயதான துறவியை அழைத்துப் போய் தமக்குச் சொந்தமான வயல், வரப்பு, தோப்புகளைப் பெருமையுடன் காட்டினார்.

“இவ்வளவும் என்னுடையது சுவாமி” என்றார்.

அதற்கு துறவி, “இல்லையேப்பா! இதே நிலத்தை என்னுடையது என்று ஒருவன் சொன்னானே”என்றார்.

“யார் அவன்? எப்போது சொன்னான்?” என்று செல்வந்தன் சீறினான்.

“ஐம்பது வருடத்திற்கு முன்” என்றார் துறவி.

அதற்கு செல்வந்தன், “அது என் தாத்தா தான். ஐம்பது ஆண்டுகளாக நாங்கள் இந்த நிலத்தை யாருக்கும் விற்கவே இல்லை” என்றான்.

“இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் வேறொருவர் இது என் நிலம் என்றாரேயப்பா” என்று கேட்டார் துறவி

“அவர் என் அப்பாவாக இருக்கும்” என்றான் செல்வந்தன்.

“நிலம் என்னுடையது, என்னுடையது என்று என்னிடம் காட்டிய அந்த இருவரும் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்கள்?”என்று துறவி கேட்டார்.

அதற்கு அதே வயலுக்கிடையில் தெரிந்த இரு மண்படங்களைக் காட்டி, “அந்த மண்டபங்களுக்குக் கீழேதான் அவர்களைப் புதைத்து வைத்திருக்கிறோம்” என்றான் அந்த செல்வந்தன்.

துறவி சிரித்துக்கொண்டே, “நிலம் இவர்களுக்குச் சொந்தமா..? அல்லது இவர்கள் நிலத்திற்குச் சொந்தமா..? என் நிலம், என் சொத்து, என் செல்வம் என்றவர்கள் நிலத்திற்குச் சொந்தமாகி விட்டனர். அவர்கள் இப்போது இல்லை. ஆனால் நிலம் மட்டும் இருக்கிறது. இது என்னுடையது எனக்கூறும் நீயும், ஒருநாள் இந்த நிலத்திற்குள் புதைக்கப்படுவாய். உன் மகன் வந்து இது என்னுடையது என்பான்” என்று கூறி முடித்தார் துறவி.

*நீதி* :

கடைசியில் எடுத்துச் செல்ல எதுவுமில்லை. கர்வம் தவிர்ப்போம்

 

15.4.2018

 

14.4.2018

 

13.4.2018

12.4.2018

நிரூபணம்

காட்டில் ஒரு பசு வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்ததாம். அதை, ஒரு யானை வழிமறித்து ஏன் ஓடுறேன்னு கேட்டதாம்.

அதற்கு அந்த பசு, “காட்டில் உள்ள அனைத்து எருமைகளையும் பிடிக்கச் சொல்லி இந்த அரசாங்கம் உத்தரவு போட்டிருக்காம். அதான் இப்படி ஓடுறேன்னு சொன்னதாம்.

அதற்கு அந்த யானை “நீ பசு தானே. எருமையைத் தானே பிடிக்கச் சொல்லிருக்காங்க” என்று திருப்பிக் கேட்டதாம்.

அதற்கு “நான் பசு என்பது எனக்கும், உனக்கும் நன்றாக தெரியும். ஆனால் அரசாங்கம் என்னை பிடித்துவிட்டால், நான் எருமை இல்லை. பசு தான் என இந்த அரசாங்கத்திடம் நிரூபிக்க குறைந்தது 20 வருஷமாவது ஆகும்” என்று சொல்ல,

இப்போது அந்த பசுவுடன் சேர்ந்து யானையும் ஓட்டம் பிடித்ததாம்..

*காவிரி வழக்கை ஒப்பிட்டு, இக்கதையை குறிப்பிடுவதாக கருத வேண்டாம்.*

11.4.2018

சந்தர்ப்பம்

ஒரு நாள் ஒரு காட்டுப் பகுதியில் கழுதை ஒன்று மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. கழுதையை கவனித்த ஓநாய் ஒன்று அதை அடித்துத் தின்னும் நோக்கத்துடன் அதன் மீது பாய்ந்தது. தனக்கு வந்த ஆபத்தைக் கண்டு பயந்தது கழுதை.

ஓநாயை எதிர்த்து சண்டை போடுவது கஷ்டம். அதனால் ஏதாவது ஒரு தந்திரம் செய்து தான் சமாளிக்க வேண்டும் என கழுதை தீர்மானித்தது.

ஓநாயின் பாய்ச்சலின் போது சற்று விலகிக் கொண்டு, ஓநாயாரே, உம்முடைய வலிமையின் முன்னால் நான் எம்மாத்திரம், நான் இன்று உமக்கு இரையாகப் போவது உறுதி. இதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. நானும் உமக்கு இரையாகத் தயாராக இருக்கிறேன். அதற்கு முன்னால் நான் சொல்லக் கூடிய விஷயத்தைத் தயவு செய்து கேட்க வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்டது.

நீ என்ன சொல்ல விரும்பினாய். சொல்வதை சீக்கிரம் சொல் என உறுமியது ஓநாய். ஓநாயாரே என் காலில் பெரிய முள் ஒன்று குத்தி விட்டது. முள்ளை எடுக்க நான் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் முடியவில்லை.

காலில் முள் உள்ள நிலையில் நீ என்னை அடித்துச் சாப்பிட்டால் அந்த முள் உன் தொண்டையில் மாட்டிக் கொள்ளும். அது உமக்குக் கடுமையான வேதனையைத் தருவதுடன் உன் உயிரையும் வாங்கி விடும். அதற்கு தயவு கூர்ந்து முதலில் என் காலில் இருக்கும் முள்ளை எடுத்துவிடு. அதற்குப் பிறகு நீ என்னை அடித்துத் தின்பதில் எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை என கழுதை கூறிற்று.

ஏமாந்த ஓநாய் ஒத்துக் கொண்டது. கழுதை தனது பின்னங் கால்களைத் திருப்பிக் காண்பித்து, ஓநாய் கழுதையின் பின்னங்கால்களில் முள் இருக்கிறதா என தேடும் வேலையில், அந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி கழுதை பின்னங் கால்களால் ஓநாயைப் பலமாக உதைத்தது.

கழுதையின் உதை தாங்காமல் ஓநாய் துடிதுடித்து சரிந்தது. அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு கழுதை வேகமாக ஓடி தப்பித்துக் கொண்டது.

*நீதி : கிடைக்கும் சந்தர்ப்பத்தை சரியாக செயல்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.
தொகுப்பு: வேலுச்சாமி

10.4.2018

படகு ஒன்றுக்கு பெயிண்ட் அடிப்பதற்கான பொறுப்பு ஒருவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

அவர் பெயிண்ட் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, அந்தப் படகில் ஒரு சிறிய ஓட்டை இருப்பதை கவனித்தார். எனவே, உடனடியாக அதை அடைத்து சரி செய்தார்.

வேலை முடிந்ததும், படகுகாரரிடம் தனக்குரிய கூலியை வாங்கிக் கொண்டு பெயிண்டிங் தொழிலாளி சென்றுவிட்டார்.

அடுத்த நாள், படகின் உரிமையாளர் அந்த பெயிண்டரின் வீடு தேடிச் சென்று ஒரு பெருமதிமிக்க காசோலையை கொடுத்தார். அது அவர் ஏற்கனவே கூலியாக வழங்கிய தொகையைவிட பல மடங்கு அதிகமாக இருந்தது.

பெயிண்டருக்கோ அதிர்ச்சி.

” நீங்கள்தான் ஏற்கனவே பேசிய கூலியைத் தந்துவிட்டீர்களே? எதற்காக மீண்டும் இவ்வளவு பணம் தருகிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

“இல்லை. இது பெயிண்ட் அடித்ததற்கான கூலி அல்ல. படகில் இருந்த ஓட்டையை அடைத்ததற்கான பரிசு” என்றார் படகின் உரிமையாளர்.

“அது ஒரு சிறிய வேலை. அதற்காக இவ்வளவு பெரிய தொகைப் பணத்தை தருவதெல்லாம் நியாயமாகாது. தயவு செய்து காசோலையை கொண்டு செல்லுங்கள்” என்றார் பெயிண்டர்.

அதற்கு அவர்,

“நான் உங்களை படகுக்கு பெயிண்ட் அடிக்கச் சொல்லும்போது, அதில் இருந்த ஓட்டை பற்றிச் சொல்ல மறத்துவிட்டேன்.

பெயிண்ட் அடித்துவிட்டு நீங்களும் போய்விட்டீர்கள். அது காய்ந்த பிறகு எனது பிள்ளைகள் படகை எடுத்துக் கொண்டு மீன் பிடிக்கக் கிளம்பிவிட்டார்கள்.

படகில் ஓட்டை இருந்த விஷயம் அவர்களுக்குத் தெரியாது. நான் அந்த நேரத்தில் அங்கு இருக்கவுமில்லை.

நான் வந்து பார்த்த போது படகைக் காணவில்லை. படகில் ஓட்டை இருந்த விஷயம் அப்போதுதான் நினைவுக்கு வர நான் பதறிப் போய்விட்டேன்.

ஆற்றின் கரையை நோக்கி ஓடினேன். ஆனால் எனது பிள்ளைகளோ மீன் பிடித்து விட்டு மகிழ்ச்சியாக திரும்பிவந்து கொண்டிருந்தார்கள். அந்தக் கணம் எனக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சிக்கும் நிம்மதிக்கும் அளவேயில்லை.

உடனே படகில் ஏறி ஓட்டையைப் பார்த்தேன். அது நேர்த்தியாக அடைக்கப்பட்டிருந்தது. இப்போது சொல்லுங்கள். நீங்கள் செய்தது பெருமதியற்ற வேலையா? நீங்கள் என்னுடைய பிள்ளைகளின் விலைமதிக்க முடியாத உயிர்களையல்லவா காப்பாற்றியிருக்கிறீர்கள்? உங்களது இந்தச் நற்செயலுக்காக நான் எவ்வளவுதான் பணம் தந்தாலும் ஈடாகாது.” என்றார்.

*நீதி* : எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு நற்செயலும், நிச்சயம் பிறருக்கு பெரும் பயனைத் தரும்.

காலை வணக்கம்..🙏

9.4.2018

அன்பேஅனைத்தும்

ஆறு வயது சிறுவன், தன் நான்கு வயது தங்கையை அழைத்து கொண்டு கடைத்தெரு வழியே சென்று கொண்டு இருந்தான்.

ஒரு கடையின் வாசலில் இருந்த பொம்மையை பார்த்து தயங்கி நின்ற தங்கையை பார்த்து

“எந்த பொம்மை வேண்டும்” என்றான். அவள் கூறிய பொம்மையை எடுத்து கையில் கொடுத்துவிட்டு, ஒரு பெரிய மனிதன் தோரணையுடன் கடையின் முதலாளியை பார்த்து

“அந்த பொம்மை என்ன விலை?” என்று கேட்டான்.

அதற்கு சிரித்துகொண்டே அந்த முதலாளி,

“உன்னிடம் எவ்வளவு உள்ளது” என்று கேட்டார் .

உடனே அந்த சிறுவன், தான் விளையாட சேர்த்து வைத்து இருந்த கடல் சிப்பிகளை, தன் பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்து கொடுத்தான்.

பின்னர்
“இது போதுமா” என்று கவலையுடன் கேட்டான்.

அதற்கு அந்த கடைக்காரர் அவனின் கவலையான முகத்தை பார்த்து கொண்டே

“எனக்கு நான்கு சிப்பிகள் போதும் ” என்று கூறி மீதியை அவனிடமே திருப்பிக் கொடுத்தார்.

சிறுவனும், அவன் தங்கையும் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கிருந்து சென்றனர்.

இதை எல்லாம் கவனித்து கொண்டு இருந்த அந்த கடையின் தொழிலாளி ஒருவர் முதலாளியிடம் சென்று “அய்யா ஒன்றுக்கும் உதவாத சிப்பிகளை வாங்கிக்கொண்டு விலை உயர்ந்த பொம்மையை கொடுத்து விட்டீர்களே”, என்றான்.

அதற்கு அந்த முதலாளி

“பணம் கொடுத்தால்தான் பொம்மை கிடைக்கும் என்று புரியாத வயது அந்த சிறுவனுக்கு.. அவனைப் பொறுத்தமட்டில், இப்போது அந்த சிப்பிகள்தான் உயர்ந்தவை.

நாம் பணம் கேட்டால், அவன் எண்ணத்தில் பணம்தான் உயர்ந்தது என்ற மாற்றம் வந்து விடும். அதை தடுத்து விட்டேன். மேலும் தன் தங்கை கேட்டவற்றை தன்னால் வாங்கி தர முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையை அவனுக்குள் விதைத்து விட்டேன்.

என்றோ ஒரு நாள் அவன் பெரியவன் ஆகி இந்த சம்பவங்களை நினைத்து பார்க்கையில், இந்த உலகம் நல்லவர்களால் ஆனது என்ற நல்ல எண்ணம் அவன் மனதில் தோன்றும் ஆகையால் அவன் எல்லோரிடமும் அன்பு காட்ட தொடங்குவான்.” என்றார்.

*நீதி* : அன்பினால் உலகை கட்டமைப்போம்.

$$$$$

8.4.2018

அரை வேக்காடு

ஒரு நாள் விமானத்தை சுத்தம் செய்யும் பணியாள் ஒருவன், விமான ஓட்டி அறையை (Cockpit) சுத்தம் செய்யும்போது, “விமானம் ஓட்டுவது எப்படி – முதல் தொகுதி”என்ற புத்தகத்தை கண்டான்.

அவன் அந்த புத்தகத்தை பிரித்தான்.முதல் பக்கத்தில், “இஞ்சினை ஸ்டார்ட் செய்ய சிகப்பு கலர் பட்டனை அழுத்துக” என எழுதி இருந்தது. அவன் விமானியின் இருக்கையில் அமர்ந்து சிகப்பு கலர் பட்டனை அழுத்தினான்,இஞ்சின் ஸ்டார்ட் ஆகி விட்டது !

அவனுக்கு ஒரே குஷியாகி விட்டது.

இரண்டாவது பக்கத்தை புரட்டினான்.”விமானத்தை நகர்த்துவதற்கு நீல நிற பட்டனை அழுத்துக”என எழுதி இருந்தது. அவனும் அப்படியே செய்தான்.

விமானம் நகர ஆரம்பித்து வேகமாக ஓட துவங்கியது.

இப்போது அவனுக்கு பறக்கும் ஆசை வந்தது. மூன்றாவது பக்கத்தை பிரித்தான்.”விமானம் உயரே பறப்பதற்கு பச்சை கலர் பட்டனை அழுத்தவும்” என்று இருந்தது.

அவனும் பச்சை கலர் பட்டனை அழுத்தினான். விமானம் மேலெழும்பி பறக்க ஆரம்பித்தது. ” அவனும் மிகவும் உற்சாகமாக 20 நிமிடங்கள் வானத்தில் பறந்தான்.

அவன் மிகவும் திருப்தி அடைந்தவனாக விமானத்தை கீழே இறக்க முடிவு செய்து புத்தகத்தின் 4 வது பக்கத்தை பிரித்தான்.

அவ்வளவுதான், அவனுக்கு மயக்கம் வந்து கை கால்கள் நடுங்க ஆரம்பித்து விட்டன.

காரணம், 4வது பக்கத்தில் எழுதி இருந்தது,

“விமானத்தை எப்படி கீழே இறக்குவது என்பதை கற்றுக்கொள்ள, இந்த புத்தகத்தின் இரண்டாவது தொகுதியை அருகிலுள்ள புத்தகக்கடையில் வாங்கி படியுங்கள்”!!!!

*நீதி* :முழுமையாக அறிந்து கொள்ளாமல், எந்த செயலிலும் ஈடுபட வேண்டாம்.

7.4.2018
தண்ணீர் தண்ணீர்

ஒரு குட்டி மீன் தனது தாயிடம்

”அம்மா! நாம் வாழ தண்ணீர் மிக அவசியமென்று சொல்கிறாய்.
அந்த தண்ணீர் எங்கே இருக்கிறது ? எனக்குக் காட்டு” எனக் கேட்டது.

உடனே தாய் மீன் இதுதான் தண்ணீரென்று, மீனைச் சுற்றி ஓடிக் கிடந்த தண்ணீரைக் காட்டியது.

குட்டி மீனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

”அம்மா..! நீ தண்ணீரைக் காட்டு” என மீண்டும் சொல்லியது. மீண்டும் தாய் மீன், தண்ணீரைக் காட்டியது.

அப்போதும் குட்டிமீனுக்கு தண்ணீரை உணரத் தெரியவில்லை.

உடனே, அந்த குட்டி மீன் “அம்மாவுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது” என சொல்லிக் கொண்டே, அப்பா மீனிடம் இதே கேள்வியைக் கேட்டது.

அப்பாவும் அதே மாதிரி தண்ணீரைக் காட்ட அப்பாவுக்கும் ஒன்றும் தெரியாது எனத் தீர்மானித்து விட்டது. பிறகு உறவினர்களிடம் போய் இதே கேள்வியைக் கேட்டது. எல்லோரும் ஒரே பதிலையே சொன்னார்கள். திருப்தி அடையாத குட்டி மீன் யாருக்குமே ஒன்றும் தெரியாது என்று தீர்மானித்து இறுதியில் உருவத்தில் பெரிய திமிங்கலத்திடம் வந்து தண்ணீரைக் காட்டச் சொன்னது.

உடனே திமிங்கலம், அந்த குட்டி மீனை, தன் முதுகில் ஏறச் சொன்னது. குட்டி மீனும் முதுகில் ஏறியது. கரை நோக்கிச் சென்ற திமிங்கலம், குட்டி மீனை கரையில் எறிந்தது. குட்டி மீன் தண்ணீர் இல்லாமல் துடிதுடித்து உயிருக்குப் போராடியது.

அப்போது, திமிங்கலம் தனக்கு இருந்த தண்ணீரை சுட்டிக்காட்டி, இதுதான் தண்ணீர் என்று கூறியடி, குட்டி மீனை மீண்டும் தண்ணீருக்குள் விட்டது.

அப்போதுதான் குட்டி மீனுக்கு தண்ணீர் தண்ணீராகத் தெரிந்தது. அதன் அவசியம் புரிந்தது. இறப்பிலிருந்து மீண்டுவிட்ட ஆனந்தத்தில் உற்சாகமாக நீந்திச் சென்றது.

நீதி : தண்ணீரின் அவசியம் உணர்வோம். காவிரிக்காக குரல் கொடுப்போம்.

$$$

6.4.2018

நம்மை நாமே

இளம் தம்பதி புதிதாக ஒரு இடத்திற்குக் குடி போனார்கள்.

அதிகாலையில் தேனீர் அருந்தியபடி ஜன்னல் வழியே இருவரும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி துவைத்து விட்டு, துணிகளை உலர்த்திக் கொண்டிருந்தாள்.

இதை பார்த்துக் கொண்டே இருந்த மனைவி சொன்னாள்,

“அந்தம்மாவிற்குத் துவைக்கவே தெரியவில்லை போல் இருக்கிறது. துணியில் அழுக்கே போகவில்லை பாருங்கள்” என்றார்.

கணவனும் பார்த்தான்.

ஆனால் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

தினமும் அவர்கள் எழுந்து தேனீர் குடிக்கும் நேரமும், பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி துவைக்கும் நேரமும் ஒன்றாகவே இருந்ததால் மனைவி தினமும் அடுத்த வீட்டு சலவை சரியில்லாதது பற்றி தினமும் சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தாள்.

திடீர் என்று ஒரு நாள் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி துவைத்து உலர வைத்த போது பளிச்சென்று சுத்தமாக உலர்வதைப் பார்த்த மனைவி சொன்னாள்,

“அப்பாடா, இப்போது அந்தம்மாள் துவைக்கக் கற்றுக் கொண்டு விட்டாளா..?? இல்லை நல்ல சோப்பை பயன்படுத்த ஆரம்பித்து விட்டாளா என்று தெரியவில்லை…???

இன்று தான் துணிகள் பளிச்சென்று சுத்தமாக இருக்கின்றன..!!! என்றாள்

கணவன் அமைதியாகச் சொன்னான்,

“இன்றைக்கு அதிகாலையில் தான், நான் நம் வீட்டு ஜன்னல் கண்ணாடிகளைச் சுத்தம் செய்தேன்” என்றேன்.

தவறினை உணர்ந்து வெட்கமடைந்தாள் மனைவி.

*நீதி* : நம் மீது தவறுகளை வைத்துக் கொண்டோ அல்லது அறைகுறையாக தெரிந்து கொண்டோ மற்றவர்களை குறை சொல்லக் கூடாது.

 

&&&&

5.4,2018

ஏற்றுக்கொள்

ஒரு நரி அதிகாலையில் எழுந்து, மேற்கு நோக்கி வேட்டைக்குப்
புறப்பட்டது. கிழக்கே இருந்து எழுந்த சூரிய ஒளியில் அதன்
நிழல் வெகு நீளமாய் வெகு பிரமாண்டமாய்த் தெரிந்தது.

நரிக்கு ஏக குஷி..

“நான் ரொம்பப் பெரிய ஆளாக்கும். இவ்வளவு பெரிய
எனக்குப் பசி தீர வேண்டும் என்றால் குறைந்தபட்சம் ஒரு
யானை அல்லது ஒட்டகமாவது கிடைத்தால் தான் கட்டுபடியாகும்!’ என்று ஊளையிட்டது.

கொஞ்சம் சின்ன விலங்குகளை ஏளனத்துடன் அலட்சியப்
படுத்தியபடி தன் பசிக்குக் குறைந்தபட்சம் ஒரு யானை, யானை
என்றபடி காடு முழுவதும் ஓடிக் கொண்டே இருந்தது.
தேடிக் கொண்டே இருந்தது; பாவம், ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை.

மதியம் தலைக்கு மேலே உச்சியில் சூரியன் வந்தபோது, நரியின்
நிழல் சிறுத்து அதன் காலடியில் விழுந்திருந்தது.

”ஆஹா.. பசியால்
நாம் எவ்வளவு இளைத்துப் போய்விட்டோம். சிறுத்து விட்டோம்..”
என்று வருந்தியது நரி.

இளைத்துப் போன இந்த அளவுக்கு ஒரு ஆட்டுக் குட்டியோ,
கோழியோ கிடைத்தால்கூட போதுமானது என்று தேடியது. ம்ஹூம்,
பயனில்லை.

மாலையில் மேற்கே வந்த சூரியனால் நரியின் நிழல்
நரிக்குப் பின்பாக விழுந்தது. அதனால், நரிக்குத் தன் நிழலே
தெரியவில்லை..

”ஆஹா.. நாம் வெகுவாக இளைத்து விட்டோம்.
நாம் இல்லவே இல்லை போலிருக்கிறது… ஒரு வேளை இறந்து
போய் விட்டோமோ?” என்று பயந்தது.

பிறகு,

“சீச்சி… நாம் உயிரோடு தான் இருக்கிறோம். இந்தப் பசிக்கு
ஒரு கோழிக்குஞ்சு.., ஏன், ஓர் எறும்பு கிடைத்தால் கூட போதும்..”‘
என்று நாக்கைத் தொங்க விட்டபடி தள்ளாடி, தள்ளாடி நடந்தது.

இருள் சூழ்ந்துவிட்டதால், இறுதிவரை எதுவுமே கிடைக்காமல் ஏமார்ந்தது.

*நீதி* : எந்த சூழலிலும் தங்களை வெகு
பிரமாதமாக எண்ணிக் கொள்ளக் கூடாது. ஆரம்பத்தில், தமக்கு கிடைப்பவற்றை புறக்கணித்து விட்டு, இறுதியில் ஏதாவது கிடைக்காதா என்று ஏங்குதல் தவிர்ப்போம்.

&&&&&&&

4.4.2018

தேவையறிந்து

முற்றும் துறந்த, எல்லாம் தெரிந்த ஒரு பெரிய குரு இருந்தார். அவரை, ஒரு இடத்துக்கு பிரசங்கம் செய்ய அழைத்திருந்தனர்.

பத்தாயிரம் பேர் வருவார்கள் எனவும் சொல்லி இருந்தனர். எனவே, குரு ஆர்வத்தில் இருந்தார்.

அவரை அழைத்து வர ஒரு குதிரைக்காரன் சென்றிருந்தான்.

அன்னைக்குன்னு பார்த்து ஊரில் பயங்கர மழை.. மக்கள் அலை அலையா கலைந்து போயிட்டாங்க.

குரு வந்தபோது அங்கே யாருமே இல்லை.

பேசறதுக்காக நிறைய தயார் பண்ணிட்டு வந்த குருவுக்கோ மிகுந்த ஏமாற்றம்.

இருக்கிற ஒரு குதிரைக்காரனுக்காக மட்டும் பிரசங்கம் பண்ணவும் மனசில்லை.

‘என்னப்பா பண்ணலாம்?’னு கேட்டார்.

‘அய்யா! நான் குதிரைக் காரன்… எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுங்க. ஆனா ஒண்ணே ஒண்ணு தெரியுங்க… நான் முப்பது குதிரை வளர்க்கிறேன். புல்லு வைக்கப் போறப்போ எல்லாக் குதிரையும் வெளியே போயி, அங்கே ஒரே ஒரு குதிரை மட்டும்தான் இருக்குதுனு வெச்சுக்கோங்க. நான் அந்த ஒரு குதிரைக்குத் தேவையான புல்லை வெச்சிட்டுத்தாங்க திரும்புவேன்’னான்.

பொளேர்னு அறைஞ்ச மாதிரி இருந்தது குருவுக்கு.

அந்தக் குதிரைக்காரனுக்கு ஒரு ‘சபாஷ்’ போட்டுட்டு, அவனுக்கு மட்டும் தன் பிரசங்கத்தை ஆரம்பிச்சார்.

தத்துவம், மந்திரம், பாவம், புண்ணியம், சொர்க்கம், நரகம்னு சரமாரியா போட்டுத் தாக்கி பிரமாதப் படுத்திட்டார் குரு.

பிரசங்கம் முடிஞ்சுது. ‘எப்படிப்பா இருந்தது என் பேச்சு?’னு அவனைப் பார்த்து பெருமையா கேட்டார் குரு.

‘அய்யா… நான் குதிரைக்காரன். எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுங்க. ஆனா ஒண்ணே ஒண்ணு தெரியுங்க… நான் புல்லு வைக்கப் போற இடத்தில் ஒரு குதிரைதான் இருந்துச்சுன்னா, நான் அதுக்கு மட்டும்தான் புல்லு வெப்பேன். முப்பது குதிரைக்கான புல்லையும் அந்த ஒரு குதிரைக்கே கொட்டிட்டு வர மாட்டேன்!’னான்.

அவ்ளோதான்… குரு தெறிச்சிட்டார்!

*நீதி* :
மற்றவர்களுக்கு என்ன தேவையோ, அல்லது எதை சொன்னால் புரியுமோ அதை மட்டும் சொல்ல வேண்டும். புரியாத, தேவையில்லாத விஷயங்களை மெனக்கெட்டு சொல்வது நம்மை நாமே முட்டாளாக்குவதற்கு சமம்..!!!

 

#@₹@₹@#@

3,4,2018

தர்மம்

இரக்க குணம் கொண்ட பெண் ஒருவர்,
தினந்தோறும் இலையில் இரண்டு இட்லிகளை வைத்து, யாரேனும் எடுத்துக் கொள்ளட்டும் என்று வீட்டு சுற்றுச்சுவர் மேல் வைப்பார்.

அவ்வழியாக திரியும் ஒரு கூன் விழுந்த கிழவன், அதை எடுத்துக் கொண்டு,
ஏதோ முனகிக் கொண்டே போவான்.
இது அன்றாட வழக்கமாயிற்று!.

ஒருநாள், அந்த பெண் மதில் சுவர் அருகிலேயே நின்று,
கிழவன் என்ன முனகுகிறான் என்று
செவிமடுத்து கேட்டாள்.

அவன் முனகியது, இதுதான்:
“நீ செஞ்ச பாவம்
உங்கிட்டேயே இருக்கும்;
நீ செஞ்ச புண்ணியம்
உன்னிடமே திரும்பும்.”

தினந்தோறும் இதையே சொல்லிக் கொண்டு போனான்.

‘தினமும் இட்லி வைக்கிறேன்; எடுத்துட்டு போறான்;
“நீ மவராசி நல்லா இருக்கணும்”ன்னு கையெடுத்துக் கும்பிட்டு கை, கால்ல விழல்லைனாலும்,
“இட்லி நல்லா இருக்கு “ன்னு பாராட்டல்லனாலும் பரவாயில்ல.
” ரொம்ப நன்றி தாயே”ன்னு சொல்லக் கூடவா அவனுக்கு தோணல;

“செஞ்ச பாவம் உங்கிட்டேயே இருக்கும்;
செஞ்ச புண்ணியம் உனக்கே திரும்பும்” ன்னு
தினம் தினம் உளறிட்டுப் போறானே’
என்று எண்ணி புலம்பினாள் அவள்.

‘இவன் என்ன பித்தனோ, சித்தனோ இல்ல. பரதேசி பய..’ என்று திட்டினாள்.
நன்றி கெட்ட கூனன் என நினைத்து
மன உளைச்சலுக்கு ஆளானாள்!

நாளடைவில் அவளது கோபம் தலைக்கேறி,
கொலை வெறியாக மாறியது!

ஒருநாள் இட்லியில் விஷம் கலந்து செத்து தொலையட்டும் என
மதில் மேல் வைக்கப் போனாள்.

மனம் ஏனோ கலங்கியது;
கை நடுங்கியது.

கூனன்தான் அப்படின்னா .. நாமலும் ஏன் கேவலமா நடந்துக்க முயற்சிக்கனும் நினைத்து, மனம்மாறி
அந்த விஷம் கலந்த இட்லிகளை சாக்கடையில் வீசினார்.

பின்னர்
வேறு நல்ல இட்லிகளை கொண்டு வந்து, மதில் மேல் வைத்து விட்டு மனம் அமைதியானாள்.

வழக்கம் போல் கூனக் கிழவன் வந்தான்;
இட்லியை எடுத்துக் கொண்டு,
வழக்கம்போல,
“நீ செஞ்ச பாவம் உங்கிட்டேயே இருக்கும் ;
நீ செஞ்ச புண்ணியம் உன்னிடமே திரும்பும்! ”
என்று சொல்லிக் கொண்டே சென்றான்!

அவனை அப்படியே அறையலாம் போலிருந்தது, அந்த பெண்மணிக்கு!.

அன்று மதியம் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு, கதவைத் திறந்தாள்;

வாசலில் வாலிபன் ஒருவன்
கசங்கிய உடையோடு தள்ளாடிய படி நின்றிருந்தான்.

“வேலையோடுதான் திரும்புவேன்” என்று சொல்லி விட்டு ஒரு மாதம் முன்பு வீட்டை விட்டு வேலை தேடி சென்ற அவளது ஒரே மகன்தான் அவன்!.

“அம்மா, வீட்டுக்கு திரும்பி வரும் போது
என் பர்ஸ் காணாம போச்சு; கையில காசு இல்ல;
தெரிஞ்சவங்க யாரும் கண்ணுல படல;
மணிக் கணக்கில நடந்து வந்துட்டே இருந்தேன்;
நல்ல வெய்யில்; அகோரப் பசி வேறு;
மயங்கி விழுந்துட்டேன்;
கண் முழிச்சு பாத்தப்போ…
யாரோ ஒரு கூன கிழவன்
என்னை தூக்கி உட்கார வச்சு,
ரெண்டு இட்லி கொடுத்து சாப்பிடச் சொன்னான்.

இட்லி சாப்பிட்ட பிறகுதான் எனக்கு உசுரே வந்தது! என்றான்’.

இதைக் கேட்டதும்,பேயறைந்தது போல் அதிர்ச்சி அடைந்தாள்!

‘விஷம் கலந்த இட்லியை கூனனுக்கு கொடுத்திருந்தால்…
அது என் மகனுக்கே எமனாக ஆகியிருக்குமே, அய்யகோ!’
என்று நினைத்து தாய் உள்ளம் பதைபதைத்தது; கண்ணீர் கொட்டியது..

“நீ செஞ்ச பாவம் உங்கிட்டேயே இருக்கும்
நீ செஞ்ச புண்ணியம் உன்னிடமே திரும்பும் ” என்று முனன் முனகியதன் பொருள் இப்போது அந்த பெண்ணுக்கு நன்றாக புரிந்தது!.

நீதி : தர்மம் தலை தாக்கும். எனவே, பிரதிபலன் எதிர்பாராமல் உதவுவோம்.

 

 

&&&&&

2.4.18

விமர்சனம்

ஒரு சிறிய நாட்டை அரசன் ஒருவர் ஆட்சி செய்து வந்தார். அதே நாட்டில் வாழ்ந்த அவரின் நண்பரான ஒரு அறிஞன், அரசரின் ராஜபோக வாழ்க்கையைப் பற்றி குத்தலாகப் பேசுவதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார்.

அரசரை பார்க்கும்போதெல்லாம்

“உனக்கென்னப்ப… நாட்டுக்கே நீ ராஜா. உனக்கு ஏதாவது கவலை இருக்கா… சொல்றதெல்லாம் செய்றதுக்கு வேலைக்காரங்க… அரண்மனை, சுகபோகங்கள், செல்வங்கள்…
நீ நினைச்சு நடக்காத ஏதாவது ஒன்னு உண்டா?” என்று கேட்பார்.

இதில் எரிச்சலான அரசர், அந்த அறிஞருக்கு பாடம் கற்பிக்க நினைத்தார்.

அதன்படி,
குறிப்பிட்ட நாளில், அறிஞர் அரண்மனைக்கு அழைத்து வரப்பட்டார்.

ராஜ மரியாதைதான்..!

அரசருக்கான உடைகள் அணிவிக்கப்பட்டன. அரண்மனையில் அரசனுக்கு நிகராக அறிஞர், உட்கார வைக்கப்பட்டார். மேலும், அன்று முழுவதும் அறிஞரே அரசராக இருப்பார் எனவும் அறிவிக்கப்பட்டது.

இதைக்கண்ட அறிஞர், தனக்குத் தரப்பட்ட மரியாதையில் நெகிழ்ந்து போனார்.

அதன்பின்னர், தான் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தார். அப்போது, தலைக்கு மேலே பெரிய கத்தி ஒன்று தொங்கிக்கொண்டு இருந்தது. எப்போது வேண்டுமானாலும் விழலாம் என்ற நிலையில் இருந்தது!

குதிரையின் வாலில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒற்றை முடியில் அது ஊசலாடிக்கொண்டு இருந்தது.

அதை பார்த்த பிறகு அறிஞருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. எந்த நேரமும் தலை போய்விடும் என்ற சூழ்நிலையில் அவரால் உல்லாசமாகவும் உற்சாகமாகவும் இருக்க முடியவில்லை. அதற்குப் பிறகு அவருக்கு சாப்பிடவும் தோன்றவில்லை.

நினைப்பெல்லாம் தலைக்கு மேல் தொங்கும் வாள் மீதே இருந்தது!

எழுந்து ஓடலாம் என்று முடிவு செய்து அதற்கு தயாராகியும் விட்டார். ஆனால் அந்த முயற்சியில் ஏதாவது அதிர்ச்சி ஏற்பட்டு குதிரை முடி அறுந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என பயந்து, அப்படியே உட்கார்ந்து விட்டார்.

அதைப் பார்த்த அரசன், அதிகாரம் என்பது நீங்கள் எட்டி நின்று பார்க்கிற மாதிரி சுகமானது அல்ல. எந்த நேரமும் எதுவும் நடக்கும். கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு கத்தி தொங்கிக்கொண்டே இருக்கும். நிம்மதிக்கே வழி இல்லை!

திடீரென எதிரிகள் படையெடுத்து வரலாம். நண்பர்கள்கூட துரோகிகளாக மாறி என்னை எதுவும் செய்யலாம். தலைவனாக சிம்மாசனத்தில் உட்கார ஆசைப்பட்டால், நீ எதற்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும். அதிகாரம் வரும்போது ஆபத்தும் கூடவே வரும் என்றார்.

இதைக்கேட்ட அந்த அறிஞர், “என்னை மன்னித்துவிடு. உனது செல்வத்துக்கும், செல்வாக்கிற்கும் பின்னால் இத்தனை விஷயங்கள் இருப்பது இப்போதுதான் புரிந்தது என்றார்.

*நீதி : மேலோட்டமாக பார்த்துவிட்டு, மற்றவர்களை விமர்சிப்பதை தவிர்க்கவும்.

&&&&&&&&

1.4.18

தண்டனை

ஒரு நாட்டினுடைய அரசர், பத்து வெறி நாய்களை வளர்த்து வந்தார். தனது அமைச்சர்கள் செய்யும் தவறுகளுக்கு அந்த நாய்களை வைத்து அவர்களை கொடுமைப்படுத்தினார்.

ஒருமுறை அரசவையில் அமைச்சர் ஒருவர் வெளிப்படுத்திய கருத்து, தவறாக இருந்ததால் அதனை அரசரால் ஏற்க முடியவில்லை.
அதனால் கடும் கோபம் ஏற்பட்டது.

தவறான கருத்தை கூறிய அமைச்சரை நாய்களுக்கு இரையாக்கத் தீர்மானித்தார்.

இதையறிந்த அமைச்சர், அரசரிடம் சென்று

“பத்து வருடங்கள் தங்களுக்கு சேவை செய்ததற்கு இதுதானா பலன்? இத்தண்டனையை நிறைவேற்றும் முன் எனக்கு பத்து நாட்கள் அவகாசம் வேண்டும்” என கெஞ்சிக் கேட்டார்.

உடனே அரசரும் சம்மதித்தார்.

நாய்களின் காப்பாளரிடம் சென்று அடுத்த பத்து நாட்களுக்கு அவரே நாய்களுக்கு உணவளிக்க விரும்புவதாக அமைச்சர் கூறினார்.

காப்பாளருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

இருந்தாலும் சம்மதித்தார்.

அதன்பின் அமைச்சர், திரைும் நாய்களுக்கு உணவளித்து வந்தார்.

மேலும் அவற்றுடன் அன்புடன் பழகி, கவனித்து வந்தார்.

பத்து நாட்கள் கழிந்தன. அமைச்சரை நாய்களுக்கு இரையாக்கிப் போடும்படி அரசர் உத்தரவிட்டார்.

நாய்களின் கூண்டில் அமைச்சர் நுழைந்தவுடன், அனைத்து நாய்களும் ஓடிவந்து அவரின் கால்களை நக்கி முத்தமிட்டன. கொஞ்சி குழவின.

இதைக் கண்ட எல்லோரும் ஆச்சரியம் அடைந்தனர். நாய்களுக்கு என்ன ஆகிவிட்டது என்று அரசர் நினைத்தார்.

அதற்கு அமைச்சர் கூறிய பதில்.!

“நான் இந்நாய்களுக்குப் பத்து நாட்கள் தான் சேவை செய்தேன். ஆனால், ஆழ்ந்த நன்றி உணர்ச்சியை அவை காண்பிக்கின்றன. தங்களுக்கு பத்து வருடங்கள் சேவை செய்த போதிலும், ஒரு சிறு தவறுக்கு தாங்கள் எனக்கு பெரிய தண்டனை கொடுக்க நினைத்தீர்களே. வருத்தமாக உள்ளது அரசே” என்றார்.

இதைக்கேட்ட அரசர், தலைகுனிந்து தன் தவறை உணர்ந்து அமைச்சரை விடுதலை செய்தார்.

*நீதி*:

ஒருவர் செய்த சிறு தவறுக்காக, அவரது நற்குணங்களை மறந்து, வெறுப்பதும் தண்டிப்பதும் சரியல்ல.

&&&&&&

31.3.2018
எல்லாம் நன்மைக்கே!

பல்லவ நாட்டை இராஜவர்மன் என்ற அரசன் ஆண்டு வந்தான்.

அந்நாட்டு அமைச்சர் எப்பொழுதும் எது நடந்தாலும், வருத்தப்படாமல் எல்லாம் நன்மைக்கே! என்று சொல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

ஒரு நாள் அரசரும், அமைச்சரும் பேசிக் கொண்டிருந்தபொழுது அரசன் மாம்பழம் ஒன்றைக் கத்தியால் வெட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்பொழுது தவறுதலாகக் கத்தி அரசனின் சுண்டு விரலை அறுத்துவிட்டது. வலி தாங்க முடியாமல் அரசன் துடித்தான்.

அந்தசமயம் அமைச்சர் வழக்கம்போல், அரசே..! எல்லாம் நன்மைக்கே! என்றார்.

இதைக் கேட்ட அரசன் நான் விரல் வெட்டுப்பட்டுத் துடிக்கிறேன். நீர் எல்லாம் நன்மைக்கே என்று சொல்கிறாயா? என்று கோபத்துடன் கத்தினார்.

உடனே, காவலர்களிடம்..

அமைச்சரை சிறையில் கொண்டு போய் அடையுங்கள் என்று உத்தரவிட்டார்.

காவலர்களும் அமைச்சரை சிறையில் அடைத்தனர்.

அப்போதும் அமைச்சர், எல்லாம் நன்மைக்கே! என்று கூறினார்.

நாட்கள் பல கடந்து சென்றது.

வேட்டையாடுவதில் ஆர்வமுடைய அரசன் ஒரு நாள் தனியாகக் காட்டிற்குச் சென்றார்.

அப்போது அங்கே மலைவாசிகள் காளிக்குப் பலி கொடுப்பதற்காக ஒருவனைத் தேடிக் கொண்டிருந்தனர். அந்த நேரத்தில் அரசன் அவர்களிடம் சிக்கிக் கொண்டார்.

அங்கு இருந்த கோவில் பூசாரி அரசனை முழுமையாகச் சோதித்து பார்த்தார்.

பின்பு, காளிக்கு எந்தக் குறையுமில்லாதவர்களை மட்டுமே பலியிட முடியும். இவனுக்கோ சுண்டுவிரல் பாதியாக வெட்டுப்பட்டுள்ளது. அதனால் இவனை விட்டு விடுவோம் என்று கூறி அரசனை விடுவித்தார்கள்.

அரசன், அரண்மனைக்கு வந்ததும் உடனடியாக அமைச்சரை விடுவிக்க உத்தரவிட்டார்.
நடந்ததை எல்லாம் அமைச்சரிடம் கூறினார். சுண்டு விரல் வெட்டுப்பட்டதால் உயிர் பிழைத்தேன். அன்று எல்லாம் நன்மைக்கே என்று நீர் சொல்லியதன் உண்மையை உணர்ந்தேன் என்றார்.

அதற்கு அமைச்சரும், அரசே என்னை நீங்கள் சிறையில் அடைத்ததும் நன்மைக்கே. எப்பொழுதும் உங்களைப் பிரியாமலிருக்கும் நான், என்னை சிறையிலடைக்காமல் இருந்திருந்தால் உங்களுடன் காட்டிற்கு வந்திருப்பேன். அந்த மலைவாசிகள் எந்தக் குறையும் இல்லாத என்னை அவர்கள் பலியிட்டு இருப்பார்கள். நீங்கள் என்னை சிறையில் அடைத்ததால் நான் உயிர் பிழைத்தேன் என்றார் அமைச்சர்.

*நீதி*:

எது நடந்தாலும் எல்லாம் நன்மைக்கே என்று வாழ பழகிக்கொள்ள வேண்டும்.

$$$$$

30.3.2018

இது எனதல்ல

‘என்னால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை’ என்றான் ஒரு அரசன், ஞானியிடம்.

‘உன் கடமையை நீ சரியாக செய்கிறாயா.?’ என்று ஞானி கேட்டார்.

‘என் நாட்டிற்கு அன்னியர் பகை இல்லை.

கள்வர் பயம் இல்லை.

அதிக வரிகள் விதிப்பதில்லை.

முறையாக நீதி செலுத்தப்படுகிறது.

நாட்டு மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்கிறார்கள்.

ஆனால் என் மனத்தில் மட்டும் அமைதி இல்லை.

இந்த அரச பதவியில் எனக்கு நிம்மதி கிடைக்கவில்லை’ என்றான்.

‘அப்படியானால் ஒன்று செய்.

உன் நாட்டை என்னிடம் கொடுத்து விடு’ என்றார் ஞானி.

‘எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்’என்றான் மன்னன்.

‘நீ என்ன செய்வாய்’ என்றார் ஞானி.

‘நான் எங்காவது போய் ஏதாவது வேலை செய்து பிழைத்துக் கொள்கிறேன்’ என்றான் அரசன்.

‘எங்கோ போய் தெரியாத வேலையை செய்வதை விட என்னிடமே வேலை செய்.

உனக்கு தெரிந்தது நாட்டை ஆட்சி செய்வது.

அதையே செய்.

என் பிரதிநிதியாக மட்டும் நீ நாட்டை ஆண்டு வா.

நான் பிறகு வந்து கணக்கு, வழக்குகளை பார்க்கிறேன்.’ என்றார்.

சரி என்றான் மன்னன்.

ஒரு ஆண்டு கழிந்த பின் ஞானி அரசனை காண வந்தார்.

அரசன் இப்போது மகிழ்ச்சியாக காணப்பட்டான்.

அவரை வரவேற்று உபசரித்தவன் நாட்டின் கணக்கு வழக்குகளை எல்லாம் எடுத்து நீட்டினான்.

‘அது கிடக்கட்டும்’ என்ற ஞானி ‘நீ இப்போது எப்படி இருக்கிறாய்’ என்று கேட்டார்.

‘நிம்மதியாக சந்தோஷமாக இருக்கிறேன்’

‘முன்பு நீ செய்த பணிகளுக்கும், இப்போது செய்த பணிகளுக்கும் ஏதாவது வேறுபாடு உண்டா…..???’

‘இல்லை’

‘அப்போது ஏன் மன அழுத்தத்துடன் இருந்தாய்…..???

இப்போது எப்படி நிம்மதியாக இருக்கிறாய்…….???’

விழித்தான் அரசன்.

ஞானி சொன்னார்.

‘அப்போது நீ இது என்னுடையது என்று எண்ணினாய்.

இப்போது இது எனதில்லை.

நான் இங்கு வெறும் பிரதிநிதி தான் என்று எண்ணுகிறாய்.

அந்த மனம் தான் அனைத்திற்கும் அடிப்படையே.

நான் என்ற எண்ணம் வரும் போது அத்தனை துயரங்களும் உன்னை சூழ்ந்து கொண்டு விடும்.

இந்த உலகம் எனதல்ல.

இந்த உடல் எனதல்ல.

எனக்கு அளிக்கப்பட்டது.

இந்த உயிர் எனதல்ல.

எனக்கு கொடுக்கப்பட்டது என்று உணர்ந்தால் துன்பங்கள் அத்தனையும் ஓடிவிடும்….

$$$$$$$

(29.3.18)

அறிவோ அறிவு

ஒரு
சீடன், குருவைப் பார்த்துக்
கேட்டான் .

“குருவே..
நான் பேரிச்சம்பழங்களைச் சாப்பிட்டால் மதக்கோட்பாடுகளை மீறியவன் ஆவேனா..?”

“இல்லையே..
தாராளமாகச் சாப்பிடலாம்”
என்றார் குரு.

உடன், சீடன் கேட்டான்.
“கூடவே, ஈஸ்ட்
சேர்த்துக் கொண்டால் தவறா குரு ?”

“அதிலொன்றும்
தவறில்லை. சாப்பிடலாம்.” என்றார் குரு.

மறுபடியும் சீடன் கேட்டான்..

“அவற்றுடன் சிறிது நீர் உட்கொண்டால் என்ன குருவே?”

“ஒரு
குறையும் இல்லை” என்றார் குரு.

அவர் முடிப்பதற்குள் சீடன் கேட்டான்.

“இம்மூன்றையும் சேர்த்துதான் பேரிச்சம்பழ மது தயாரிக்கப்படுகிறது. அதை மட்டும் ஏன், நான் அருந்தக்கூடாது என்கிறீர்கள்” என்றான்.

குரு கேட்டார்..

“கைப்பிடி மண்ணை அள்ளி உன் தலையில் போட்டால் உனக்கு வலிக்குமா?”

“வலிக்காது” குருவே என்றான்.

“அதன் மீது சிறிது நீரை ஊற்றினால். . ?”
குரு கேட்டார்.

“அதுவும் வலிக்காது” என்றான்.

குரு அமைதியாகச் சொன்னார்..

“இரண்டையும் சரியான விகிதத்தில் கலந்து சுட்ட செங்கல்லாக்கி, வேகமாக உன் தலையில் போட்டால் என்ன ஆகும்?”

“என் தலை பிளந்துவிடும்
குருவே” என்றான்.

“உன்
கேள்விக்கான
விடை கிடைத்து விட்டதா”
என்றார் குரு.

“கிடைத்து விட்டது. மன்னித்து விடுங்கள் குருவே” என்றார் சீடன்.

*நீதி* :

அறிவை நல்ல விஷயங்களுக்காக மட்டும் உபயோகப்படுத்துவோர் , எளிதில் வெற்றி பெறுவர்.

$$$$$$$$$

உலகம் ஆயிரம் சொல்லட்டுமே (28.3.18)

ஒருவன் கடவுளை நோக்கிக் கடுமையாகத் தவம் இருந்தான்.

கடவுள் அவன் தவத்தை, மெச்சி , ‘என்ன வரம் வேண்டும் பக்தா ?’ என்றார்.

‘மற்றவர்களின் மனதை படிக்கிற திறனை அருள வேண்டும் சுவாமி’ என்றான்.

கடவுளும் ‘வரம் தந்தேன்’ என்றார்.

சில நாட்களிலேயே அவன் அழுது புலம்பி கடவுளை அழைத்து ,’தயவு செய்து இந்த வரத்தை திரும்ப வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்’ என்றான்.

‘ஏன்?’ என்றார் கடவுள்.

‘அனைவரும் என்னை பொய் சொல்கிறவன், பொறாமை பிடித்தவன், அடுத்தவன் குடி கெடுப்பவன், சோம்பேறி என்றெல்லாம் நினைக்கிறார்கள் என்னால் தாங்க முடியவில்லை’ என்றான்.

‘அப்படியா, இந்த ஆலமரத்தின் அடியில் கண்களை மூடிப் படுத்துக் கொள் என்ன நடக்கிறது என்று கவனி’ என்றார் கடவுள்.

அப்படியே செய்தான் பக்தன்.

அப்போது ஒரு குடிகாரன் வந்தான் ,’யார்ரா இவன் நினைவே இல்லாம படுத்திருக்கான் குடிகாரப் பயல் ‘என்று சொல்லி விட்டுப் போனான்.

பிறகு ஒரு திருடன் வந்தான் ‘ராத்திரி பூரா கொள்ளையடிச்சுட்டு வந்து எவனோ இங்க படுத்து கிடக்கான்‘ என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான்.

ஒரு நோயாளி வந்தான் ‘பாவம் வயித்துவலி போல சுருண்டு கிடக்கான்’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான்.

ஒரு துறவி வந்தார், ‘யாரோ முற்றும் துறந்தவர் போல, அனைத்தையும் மறந்து உறங்குகிறார்’ என்று சொல்லி விட்டுப் போனார்.

சிறிது நேரம் கழிந்தது. கடவுள் பக்தனிடம் வந்தார்.

‘பார்த்தாயா உன்னைப் பற்றி அவரவர் அவரவர் கோணங்களில் புரிந்து கொள்கிறார்கள். இனியாவது உன்னைப் பற்றிய மற்றவர் விமர்சனத்தை பொருட்படுத்தாதே! ஒவ்வொரு பார்வைக்கும் ஒரு புரிதல் இருக்கும். உன்னுடைய சரியான பாதையில் தைரியமாக செல் வெற்றி உனக்குத்தான்’ என்றார்.

பக்தன் தெளிவடைந்தான்.

*நீதி* : மற்றவர்கள் பேசுவதைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். உன் நிலையில், உறுதியாய் இருந்தால், வெற்றி உனதே..👍

$$$$
எண்ணமே எல்லாம் (27.3.18)

ஒரு புகழ்பெற்ற ஞானியிடம் சிலர் சென்று,

”நாங்கள் புண்ணிய யாத்திரை சென்று புனித நதியில் நீராடி வரலாம் என்று இருக்கிறோம்.!
நீங்களும் எங்களோடு வந்தால் நன்றாக இருக்கும்’ என அவரை அழைத்தார்கள்…!

ஞானியோ, “இப்போது வருவதற்கான சாத்தியம் இல்லை” என்று கூறி விட்டு, அவர்களிடம் ஒரு பாகற்காயை தந்து,

”எனக்காக ஒரு உதவி செய்ய முடியுமா?”

என்று அவர்களை பார்த்துக் கேட்டார்.

அவர்கள் ”என்ன செய்ய வேண்டும் கட்டளை இடுங்கள் ஞானியே’ என்றனர்.

”ரொம்ப பெரிய வேலை எல்லாம் இல்லை.
நீங்கள் புனித நதிகளில் முழுகும் போதெல்லாம் ,

இந்த பாகற்காயையும் முழுக்கி, என்னிடம் திரும்ப கொண்டு வந்து இதை சேர்த்து விடுங்கள்” என்றார்.

அன்பர்கள் ஞானி சொன்ன மாதிரியே செய்தனர்..!

திரும்ப வந்து அவரிடம் அந்த பாகற்காயை பத்திரமாக ஒப்படைத்தனர்.

அவர் அந்த பாகற்காயை சிறு துண்டுகளாக நறுக்கி,

எல்லோருக்கும் ஒரு துண்டு கொடுத்தார்..!

“புனித நதியில் முழுகி வந்த பாகற்காய்.. இப்போது சாப்பிட்டுப் பாருங்க தித்திக்கும்..” என்றார்…!

ஆர்வமுடன் வாங்கிய அன்பர்கள், அதை வாயில் போட்டு மென்ற வேகத்தில் முகம் மாறியது….. !

“தித்திக்கும்னு சொன்னீங்க..ஆனா கசக்குதே…”என்றனர் ஞானியிடம் ஏமாற்றத்துடன்.

“பார்த்தீர்களா….?

பாகற்காய் எத்தனை தான் நதியில் முழுகினாலும், அதன் சுபாவத்தை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை.

அதைப் போலவே ,

நாம் நமது தவறான செயல்களையும், தீய பழக்கங்களையும் , துர் குணங்களை மாற்றிக் கொள்ளாமல்…

எந்த புண்ணிய தீர்த்தத்தில் ஆயிரம் முறை முழுகினாலும் ,

எந்த கோயிலுக்கோ , சர்ச்சுக்கோ, மசூதிக்கோ, குளத்துக்கோ, புண்ணிய ஸ்தலங்களுக்கோ சென்று 1008 முறை வலம் வந்து விழுந்து, விழுந்து வணங்கினாலும்….

அதனால், எந்த பயனும் வந்து விடப் போவதில்லை..

மாற்றங்கள்,
மனங்களிலும், குணங்களிலும், ஏற்பட்டால் தான் வாழ்க்கை இனிமையாகும்” என்றார் அந்த ஞானி.

*நீதி* :

புண்ணியம் தேடி அலைய வேண்டாம். எண்ணங்களை செம்மைப்படுத்தினால், எல்லாம் தானாக வந்து சேரும்.

$$$$

முட்டாள்தான் புத்திசாலி (26.3.2018)

ஒரு கிராமத்தில், ஒரு பொருளாதார அறிஞர் இருந்தார். பல நாட்டு மன்னர்கள், அவரைச் சந்தித்து ஆலோசனை பெற்றுச் சென்றனர்.

ஒருநாள், ஊர்த்தலைவர் அவர் முன் வந்து நின்று, கிண்டலாகச் சொன்னார்.

“ஐயா! அறிஞரே!

நீங்கள் பெரிய அறிஞர் என்று உலகமே பாராட்டுகிறது. ஆனால் உங்கள் பையன் ஒரு அடி முட்டாளாக இருக்கிறானே!

தங்கம், வெள்ளி இவற்றுள் அதிகம் மதிப்பு வாய்ந்தது எது என்று கேட்டால், வெள்ளி என்று சொல்கிறான். வெட்கக்கேடு!” என்றார்.

அறிஞர் மிக வருத்தமடைந்தார்.

பையனை அழைத்துக் கேட்டார்.

“தங்கம், வெள்ளி இவை இரண்டில் அதிகம் மதிப்பு வாய்ந்தது எது?”

பையன் சொன்னான்

”தங்கம்”

அறிஞர் கேட்டார்.

”பிறகு ஏன் ஊர்த்தலைவர் கேட்கும்போது வெள்ளி என்று சொன்னாய்?”

பையன் சொன்னான்.

“தினமும் நான் பள்ளி செல்லும்போது, அவர் ஒரு கையில் தங்க நாணயமும், மறு கையில் வெள்ளி நாணயமும் வைத்துக் கொண்டு, என்னை அறிஞரின் மகனே என நக்கலாக அழைத்து ”இவ்விரண்டில் மதிப்பு வாய்ந்ததை நீ எடுத்துக் கொள் ” என்பார்.

நான் வெள்ளியை எடுத்துக் கொள்வேன். உடனே அவரும் சுற்றி இருப்பவர்களும் என்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கிண்டல் செய்வார்கள்.

நான், அந்த நாணயத்துடன் அங்கிருந்து சென்று விடுவேன்.

இது ஓராண்டாக நடக்கிறது. தினம்தினம் எனக்கு ஒரு வெள்ளி நாணயம் கிடைக்கிறது.

நான், தங்கம் என்று சொல்லி, தங்க நாணயத்தை எடுத்திருந்தால், அன்றோடு இந்த விளையாட்டு நின்றிருக்கும்.

என்னை கேலி செய்யும் நோக்கில் இவ்வாறு செய்ததால், நானும் அவர்களிடம் சுயநலமாக நடந்து கொண்டு தினம் ஒரு நாணயத்தை பெற்று வந்தேன்.

சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளால் வாழ்க்கையில், பல நேரங்களில் நாம் முட்டாள்களாக வேடம் அணிகிறோம். இதைப் பார்த்து மகிழும் சிலர், தாங்கள் வென்றுவிட்டதாக எண்ணிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் வேறு கோணத்தில் பார்க்கும்போது, நாம் வென்றிருப்போம் தந்தையே!” என்று பதிலளித்தான்.

இதைக்கேட்டு அறிஞருக்கு திகைப்பு ஏற்பட்டாலும், அவனது அறிவாற்றலைக் கண்டு மெச்சினார்.

தொகுப்பு: வேலுச்சாமி

$$$$$

நீ எதுவோ? அதுவும் அதுவே (25.3.2018)

குரு ஒருவரிடம் செல்வந்தர் ஒரு கேள்வி கேட்டார்.

‘என் மனம் மிகவும் குழப்பத்தில் இருக்கிறது.

என் பணியாட்கள்கூட எனக்கு மதிப்பு கொடுப்பதில்லை.

என் மனைவி, பிள்ளைகள் உள்பட உலகமே சுயநலக் கூட்டமாக உள்ளனர்.

எல்லோரும் என்னிடம் தகராறு செய்கின்றனர். இங்கு யாருமே சரியில்லை‘ என்றார்.

புன்னகைத்த குரு, ஆயிரம் கண்ணாடிகள் கொண்ட அறை இருக்கும் பகுதிக்கு அவரை அழைத்துச் சென்றார்.

அப்போது, அந்த அறைக்குள் சென்று ஒரு சிறுமி விளையாடினாள்.

தன்னைச் சுற்றி ஆயிரம் குழந்தைகளின் மலர்ந்த முகத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள்.

அவள் கை தட்டியவுடன், ஆயிரம் பிம்பங்களும் கை தட்டின.

உலகிலேயே மகிழ்ச்சியான இடம் இதுதான்! என்று எண்ணி ஆனந்தமாக விளையாடினாள்.

அதே இடத்துக்கு ஒருநாள் மனநிலை சரியில்லாத ஒருவன் வந்தான்.

தன்னைச் சுற்றி ஆயிரம் கோபமான மனிதர்கள் இருப்பதுபோல கண்டான்.

அச்சம் கொண்ட அவன், அந்த மனிதர்களை அடிக்க கை ஓங்கியவுடன்,

ஆயிரம் பிம்பங்களும் அவனை அடிக்க கை ஓங்கின.

உலகிலேயே மோசமான இடம் இதுதான்! எனக் கூறி, அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

இவற்றைக் கண்ட குரு, அந்த செல்வந்தரிடம் “பார்த்தாயா… இப்படித்தான் வாழ்க்கையும்.. இந்த குழந்தையைப் போல் நடந்து கொள்.. முடிந்தவரை எல்லோரிடமும் புன்னகையுடன் பழகு. சொர்க்கம் உனதாகும்” என ஆலோசனை கூறிவிட்டு சென்றார்.

*நீதி* :
நாம் எதை வெளிப்படுத்துகிறமோ, அதையே சமூகம் பிரதிபலிக்கிறது.

தொகுப்பு : வேலுச்சாமி

$$$$$$$$$

அரவணைப்பு (24.3.2018)

ஒரு சிறுவன் தினமும் வந்து அந்த மரத்தில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு ஆடிப்பாடி விளையாடி விட்டு போவான்.
அவனை பார்த்தாலே அந்த மரத்துக்கு ஆனந்தம் பொங்கும்.

திடீரென்று ஒரு நாள் அந்த சிறுவன் வரவில்லை. மரமும் அவனை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது. சில நாள் கழித்து அந்த சிறுவன் வந்தான். அந்த மரம் சந்தோஷத்துடன் அவனை பார்த்து ஏன் இவ்வளவு நாள் வரவில்லை? உனக்கு என்ன பிரச்சனை என்று கேட்டது.
,
என் நண்பர்கள் எல்லோரும் அழகழகாய் பொம்மைகள் வைத்திருக்கிறார்கள், ஆனால் என்னிடம் மட்டும் ஒன்றும் இல்லை, என்றான்.

கவலைப்படாதே இந்த மரத்தில் உள்ள பழங்களை எடுத்துச்சென்று கடையில் விற்று பொம்மை வாங்கிக்கொள்.
என்னை பார்க்க அடிக்கடி வந்து கொண்டிரு என்றது…
அவனும் மகிழ்ச்சியுடன் பழங்களை பறித்து சென்றான்.

மறுபடியும் அவன் வரவேயில்லை. மரம் அவனுக்காக ஏங்கியது. பல வருடம் கழித்து ஒரு நாள் வந்தான். அவன் முகத்தில் கவலை தெரிந்தது, இப்போது அவன் வளர்ந்திருந்தான். அவனை பார்த்ததும் மரத்துக்கு ஏக சந்தோஷம். வா என்னிடம் வந்து விளையாடு இந்த கிளையில் ஏறி அமர்ந்து பாட்டு பாடு என்றது.

அதற்கு அவன்_இல்லை இப்பொது வயதாகி விட்டது_எனக்கு மனைவி குழந்தைகள் உள்ளனர்,
ஆனால் நாங்கள் வசிக்க சொந்தமாக நல்ல வீடு இல்லை, வீடு வாங்க என்னிடம் பணமில்லை,…..

மரம் உடனே சொன்னது பரவாயில்லை உனக்கு கொடுக்க என்னிடம் பணம் காசில்லை அதற்கு பதில் என்னுடைய கிளைகளை வெட்டி எடுத்துச்செல் அதில் ஒரு வீடு கட்டிக்கொள் என்றது.

அவனும் கோடாரியால் கிளைகளை வெட்டத் தொடங்கினான். இப்படி ஒரேயடியாக என்னை பார்க்காமல் இருக்காதே முடிந்த வரை வருடம் ஒரு முறையாவது வந்து பார்த்து செல் என்றது.

வேண்டிய கிளைகளை வெட்டி எடுத்துச்சென்றான். அதற்கு பின் பல வருடங்கள் வரவில்லை. அவன் வருவான் வருவான் என்று மரமும் நித்தமும் காத்திருந்தது. பல வருடங்கள் கழித்து பார்க்க வந்தான்.

மரம் அவனை பார்த்து ஆனந்த கூத்தாடியது.

அவன் எப்போதும் போல் சோகமாக இருந்தான். ஏன் இப்படி இருக்கிறாய் என்று மரம் கேட்டது. என் மீன் பிடி படகு உளுத்து விட்டது, படகு இல்லாத்தால் மீன் பிடிக்க முடியவில்லை, அதனால் வருமானம் இல்லை நாங்கள் மிகவும் கஷ்டப்படுகிறோம் என்றான்.

மரம் துடித்து போனது, நான் இருக்கிறேன். என்னுடைய அடி மரத்தை வெட்டி எடுத்துக்கொள், இதை வைத்து நீ பெரிய படகு கட்டிக்கொள் என்றது.

அவன் அடி மரத்தை வெட்டும் போது, மறக்காதே வருடத்திற்கு ஒரு முறை என்றில்லாமல் எப்போதாவது என்னை பார்க்க வா என்றது.

ஆனால் அவன் வரவேயில்லை. மரத்துக்கு நம்பிக்கை மெல்ல மெல்ல மறைய ஆரம்பித்தது.
அப்போது அவன் வந்தான். தலையெல்லாம் நரைத்து கூன் விழுந்து மிகவும் வயதான தோற்றத்துடன் அவன் இருந்தான்.

அவனை பார்த்து மரத்துக்கு அழுகையே வந்து விட்டது.

இப்போது உனக்கு கொடுக்க என்னிடம் பழங்கள் இல்லை.. கிளைகள் இல்லை.. அடி மரமும் இல்லை.. உனக்கு கொடுக்க என்னிடம் ஒன்றுமே இல்லையே என வருந்தியது.

அவன் சொன்னான் நீ பழங்கள் கொடுத்தாலும் அதை கடிக்க எனக்கு பற்கள் இல்லை, வீடு கட்டவும் படகு செய்யவும் என்னிடம் சக்தி இல்லை. எனக்கு இப்போது ஓய்வு மட்டுமே தேவைப்படுகிறது என்றான்.

அப்படியா இதோ தரையில் கிடக்கும் என் வேர்களில் படுத்துக்கொள் என்றது. அவனும் அந்த வேர்களில் தலை வைத்து படுத்துக்கொண்டான். இந்த சுகத்துக்குதான் அந்த மரம் பல வருடங்கள் ஏங்கி தவித்தது. இப்போது அந்த ஏக்கம் நிறைவேறியது, மரம் ஆனந்த கண்ணீர் விட்டது.

*நீதி* :

இந்த மரத்தினை போன்றவர்களே, நம் பெற்றோரும்.. தனிக்குடித்தனம் இருக்கும் பிள்ளைகளுக்கு, தன்னிடம் இருக்கும் அனைத்தையும் கொடுத்துவிட்டாலும்கூட,

கடைசி வரை அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது நம்முடைய
பாசமும்.., அன்பும்..,
அவ்வப்போது வந்து பார்த்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதும் மட்டுமே..

இதை செய்வோமா..?

தொகுப்பு: வேலுச்சாமி

$$$$$$$$$

தற்பெருமை (23.3.2018)

குரு ஒருவர் தன் சீடர்கள் சிலருடன் பேசியபடி, ஆற்றின் கரையோரம் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்.

திடீரென குரு கால் வழுக்கி, நிலைதடுமாறி ஆற்றில் விழப்போனார்.

அப்போது அருகிலிருந்த ஒரு சீடன், “சட்’டென்று குருவின் கையைப் பிடித்து இழுத்து, அவரை ஆற்றில் விழாமல் காப்பாற்றினான்.

குருவும் மற்ற சீடர்களும் காப்பாற்றிய சீடனுக்கு, நன்றி தெரிவித்தனர்.
இதனால் அந்த சீடனுக்குத் தற்பெருமை அதிகமாகி விட்டது.
பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம், “ஆற்றில் விழ இருந்த குருவை நான்தான் காப்பாற்றினேன். இல்லாவிட்டால், இந்நேரம் குரு ஆற்றில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு இறந்திருப்பார்’ என்று கூறத் தொடங்கினான்.

இந்த விஷயம் குருவின் காதுக்கு எட்டியது. ஆனாலும் பொறுமையைக் கடைப்பிடித்தார்.

மறுநாள் குரு அதே சீடர்களை அழைத்துக் கொண்டு, அதே ஆற்றின் கரையோரம் நடந்து சென்றார்.

அன்று சம்பவம் நடந்த இடம் வந்ததும், முன்பு தன்னைக் காப்பாற்றிய சீடனிடம், “”என்னை ஆற்றில் தள்ளிவிடு!” என்றார்.

அந்த சீடன் திகைத்தான்.””ம்! தள்ளு!” என்றார் குரு.

“அது… வேண்டாம் குருவே!” என்றான் சீடன்.
“இது குருவின் உத்தரவு. கேட்டு நடப்பது உன் கடமை. ம்… என்னை ஆற்றில் தள்ளு!” என்றார்.

மிரண்டுபோன சீடன் அவரை ஆற்றில் தள்ளி விட்டான்.

மற்ற சீடர்கள் என்ன நடக்கப்போகிறதோ? என்று திகிலுடன் பார்த்தனர். ஆற்றில் விழுந்த குரு, எந்தவித பதட்டமும் படாமல், அமைதியாக நீந்திச் சென்று மறுகரையைத் தொட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்தார்.

அதைப் பார்த்த சீடர்கள் அனைவரும் திகைத்தனர்.

குரு கரை மேலே ஏறி வந்தார்.
தள்ளிவிட்ட சீடனைப் பார்த்தார்.
“இப்போதும் நீதான் என்னைக் காப்பாற்றினாயா?” என்று கேட்டார்.

அந்த சீடன் தலை குனிந்தான்.

“ஆபத்து நேரத்தில் ஒருவரைக் காப்பாற்றுவது, ஒருவருக்கு உதவுவது என்பது மனிதாபிமானமுள்ள செயல்.

ஆனால், அதை விளம்பரப்படுத்தி பெருமையடித்துக் கொள்வது அந்த மனிதாபிமான குணத்துக்கே இழுக்கைத் தேடித் தரும். அந்த மனிதன் ஒருநாளும் சான்றோனாக முடியாது!” என்றார் குரு.

தற்பெருமை கொண்ட சீடன், குருவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு, தற்பெருமை எண்ணத்தைக் கைவிட்டான்.

*நீதி* :

தற்பெருமை கூடாது.
நீங்கள் மலையாக இருப்பினும், மண்கும்பம் என உணர்வு கொள்வது நலம் பயக்கும்.

தொகுப்பு: வேலுச்சாமி

$$$$$$

மௌனத்தின் வலிமை (22-03-2018)

சிறுவனை அழைத்துக்கொண்டு அவனது தந்தை ஒரு காட்டிற்குச் சென்றார். அப்போது மகனுக்கு ஒரு சவாலை முன்வைத்தார்.

”மகனே, இப்போது உனக்கு முன் ஒரு பெரிய சவால் உள்ளது. அதில் வெற்றி பெற்றால், நீ பெரிய வீரனாகி விடுவாய். இன்று இரவு முழுவதும் நீ தனியாக இந்தக் காட்டிலேயே இருக்க வேண்டும். உன் கண்கள் கட்டப்படும். ஆனாலும் நீ பயப்படக்கூடாது; வீட்டிற்கு ஓடிவந்துவிடவும் கூடாது” என்றார்.

சிறுவன் ஆர்வத்துடன் சவாலை சந்திக்கத் தயாரானான்.

அவனது கண்களைத் தந்தை துணியால் இறுகக் கட்டினார். பிறகு, தந்தை திரும்பிச் செல்லும் காலடி ஓசை, மெல்ல மெல்ல மறைந்தது.

அதுவரை தந்தை அருகில் இருக்கிறார் என்ற தைரியத்தில் இருந்த அவனுக்கு, தூரத்தில் ஆந்தை கத்துவதும் நரி ஊளையிடுவதும் நடுக்கத்தைக் கொடுத்தது.
காட்டு விலங்குகள் வந்து தாக்கிவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் அவனது இதயத்துடிப்பு வழக்கத்தைத் தாண்டி எகிறியது.

மரங்கள் பேயாட்டம் ஆடின. மழைவேறு தூறத் தொடங்கியது. கடுங்குளிர் ஊசியாய் உடலைத் துளைத்தது.

‘’அய்யோ! இப்படி நிர்க்கதியாய்த் தவிக்க விட்டு தந்தை போய்விட்டாரே! யாராவது வந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்களேன்’’ என்று பலமுறை கத்திப் பார்த்தான். பயனில்லை.

சிறிது நேரத்தில், இனி கத்திப் பயனில்லை என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது. திடீரென்று அவனுக்குள் ஒரு துணிச்சல். என்னதான் நடக்கும், பார்ப்போமே என்று சுற்றுப்புறத்தில் கேட்கும் ஓசைகளை ஆர்வத்துடன் கவனிக்கத் தொடங்கினான்.

இப்படியே இரவு கழிந்தது. விடியற்காலையில் லேசாகக் கண்ணயர்ந்தான். சூரியன் உடம்பைச் சுட்டபோதுதான், கண்கட்டைத் திறந்துப் பார்த்தான்.

கண்ணைக் கசக்கிக்கொண்டு எதிரே பார்த்தபோது, அவனுக்கு ஆச்சரியம்! ஆனந்தம்! அழுகையே வந்துவிட்டது. ‘’அப்பா’’ என்று கூவி அருகில் அமர்ந்திருந்த தன் தந்தையைப் பாய்ந்து தழுவிக் கொண்டான்.

‘’அப்பா நீங்க எப்போ வந்தீங்க?’’ என்று ஆவலாகக் கேட்டான்.

சோர்வும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டிருந்த அந்தத் தந்தை, ”நான் எப்போது மகனே உன்னை விட்டுப் போனேன்’’ என்றார்.

இரவு இங்குதான் இருந்தீங்களா? பிறகு ஏன் நான் பயந்து அலறியப் போதெல்லாம் என்னைக் காப்பாற்றவில்லை? ஏன் என்னிடம் எதுவும் பேசவில்லை?’’ என்று கேட்டான்.

‘’உன் மனோதிடம் வளர வேண்டும். நீ எதற்கும் அஞ்சாத வீரனாக வேண்டும் என்பதற்காக மெளனம் காத்தேன். ஏனென்றால் அச்சத்தின் உச்சத்தை எட்டும்போது, துணிச்சல் தானே வரும்’’ என்றார் தந்தை.

அப்போதுதான் மகனுக்கு புரிந்தது தந்தையின் நோக்கம்.

*நீதி* : துன்பத்திலும் சோகத்திலும் தவிக்கும்போது துவண்டுவிடாமல், நாம் தீரர்களாக வேண்டும் என்பதற்காகவே பல நேரங்களில் மெளனம் காத்து வெறும் பார்வையாளரைப் போல் இருக்கிறார் கடவுள்.

இரவு வணக்கம்..🙏

$$$$

இறைவனின் பசி  (17-3-2018)

ஒரு ஊரில் ஒரு செல்வந்தர் இருந்தார். ஒரு நாள் அவர், தன் தோட்டத்தில் விளைந்த வாழைக்குலை ஒன்றை தனது பணியாளரிடம் கொடுத்து, கோவிலில் கொடுக்கச் சொன்னார்.

ஏழைப் பணியாளர் அதனை எடுத்துச் செல்லும் வழியில், அவனுக்கு அதிகப் பசியெடுக்கவே அக்குலை யிலிருந்து இரண்டு பழங்களைப் பிய்த்துச் சாப்பிட்டு விட்டான்..

மீதிப் பழங்களை கோவிலில் கொடுத்தான். அன்றிரவு செல்வந்தர் ஒரு கனவு கண்டார். கனவில் இறைவன் வந்து நீ எனக்குக் கொடுத்த இரண்டு பழங்களை நான் சாப்பிட்டேன்; ருசியாக இருந்தது என்றார்

செல்வந்தனுக்கு மிக்க சந்தோசமும கூடவே அதிர்ச்சியும் வந்தது.

ஒரு குலை பழம் கொடுத்திருக்க, இரண்டு மட்டுமே இறைவனுக்குப் போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறது. மீதி என்னவாயிற்று எனக் கோபப்பட்டான்.

மறு நாள் காலை அந்தப் பணியாளரைக் கூப்பிட்டு விசாரித்தான்.

அப்போது அவன், இரண்டு பழங்களைப் பசியினால் தான் சாப்பிட்டதை ஒப்புக் கொண்டு ,மீதிக் குலையைக் கோவிலில் கொடுத்து விட்டதைச் சொன்னான்.

செல்வந்தனுக்கு புரிந்தது. அந்த ஏழை சாப்பிட்ட பழம் மட்டுமே, இறைவனைச் சென்று அடைந்திருக்கிறது என்று.

*நீதி* :

ஏழைக்குச் செய்யும் உதவியே, இறைவனுக்குச் செய்யும் தொண்டு.

$$$$$$$$$$$$$

பணிவே உயர்வு (16-3-2018)

ஒரு சமயம், இரண்டு அமெரிக்க போர்ப்படைக் கப்பல்கள், கடற்படையினருக்குப் பயிற்சி அளிப்பதற்காக கடலுக்குள் சென்று கொண்டிருந்தன.

பனிமூட்டத்தினால் சில நாட்கள், அவர்களுடைய பயணம் தாமதப்பட்டு வந்தது.

ஒருநாள் இரவு கடும் பனிமூட்டத்தில், கடற்பகுதி மூடியிருந்தது. எனவே, முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த போர் கப்பலின் மீது கேப்டன் நின்று, மேற்பார்வை இட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது தொலைநோக்கி வழியாக கண்காணித்துக் கொண்டிருந்த கடற்படை வீரர் ஒருவர், கேப்டனிடம் சொன்னார்.

“ஐயா நாம் போகின்ற பாதையில் சற்று தொலைவில் விளக்கு வெளிச்சம் தெரிகிறது. இன்னொரு கப்பலாக இருக்கக்கூடும் என்று சந்தேகப்படுகிறேன்” என்றார்.

அதற்கு அந்த கேப்டன் “அது நின்று கொண்டு இருக்கிறதா இல்லை, நகர்கிறதா?” என திருப்பிக் கேட்டார்.

“நகராமல் தான் இருக்கிறது” என்றார் வீரர்.

“உடனடியாக அவர்களுக்கு சிக்னல் அனுப்பு. நமது கப்பல் போகின்ற வழியில் அது நிற்கிறது என்று தெரிவி. 20 டிகிரி விலகிப் போகச் சொல்.” என்று உத்தரவிட்டார் கேப்டன்.

அப்படியே சிக்னல் அனுப்பப்பட்டது. அங்கிருந்து உடனடியாக மறுமொழி வந்தது.
“நீங்கள் 20 டிகிரி விலகிப் போவது நல்லது” என்று.

எரிச்சலடைந்த கேப்டன் மீண்டும் சிக்னல் அனுப்பினார். “நான் கேப்டன் சொல்கிறேன். 20 டிகிரி விலகிப் போங்கள்”

மறுமொழி உடனடியாக வந்தது. “ஐயா நான் கப்பல்படையின் இரண்டாம் நிலை ஊழியன். தயவு செய்து 20 டிகிரி விலகிப் போங்கள்”

ஒரு இரண்டாம் நிலை ஊழியன் இப்படி கீழ்படியாமல் நடந்து கொள்வது, கேப்டனுக்கு பெரும் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது.

“இது போர்ப்படைக் கப்பல். உடனடியாக 20 டிகிரி விலகுங்கள்” என சிக்னல் அனுப்பினார்.

உடனடியாக அங்கிருந்தும் பதில் வந்தது. “இது கலங்கரை விளக்கம். விலக முடியாது” என்று.

ஈகோவின் காரணமாக , தனது முட்டாள்தனமான செயல்பாட்டை உணர்ந்த கேப்டன், மறுபேச்சு இல்லாமல், போர்ப்படைக் கப்பல்களின் பாதையை 20 டிகிரி மாற்றிக் கொள்ளுமாறு உத்தரவிட்டார்.

*நீதி* :

சந்தர்ப்பங்களின் தன்மை அறிந்து, தெளிவுடன் மாறுவதும், வளைந்து கொடுப்பதும், “ஈகோ”வை கைவிடுவதும் பக்குவமேயன்றி தோல்வியல்ல. ஈகோவை கைவிட மறுத்தால் நமக்கும் பாதிப்பு ஏற்படலாம்.

$$$$$$$$$

மாத்தி யோசி (18-3-2018)

குதிரைகளை நேசிக்கும் மன்னர் ஒருவர், ஓர் ஊருக்குச் சென்றிருந்தார். அங்கே மிகச் சிறந்த மரபைச் சார்ந்த இரண்டு குதிரைகளைப் பார்த்தார்.

அவற்றில் எது சிறந்த குதிரையோ, அதைத் தன்னுடையதாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவருக்கு விருப்பம்..

எனவே, அந்த இரண்டு குதிரைகளையும் ஓட வைத்து, எது வேகமாக ஓடி, இலக்கை முதலில் எட்டி, பந்தயத்தில் ஜெயிக்கிறதோ, அதையே வாங்க வேண்டும் என்று தன் மந்திரியிடம் சொன்னார்.

பந்தயம் தொடங்கியது.

என்ன ஆச்சரியம்..!

இரண்டு குதிரைகளும் மெள்ள அன்ன நடை நடந்தனவே தவிர, எதுவும் வேகமாக ஓடவில்லை; ஒன்றை ஒன்று முந்தவில்லை. எனவே, பந்தயம் சலிப்பைத் தருவதாக இருந்தது.

விசாரித்துப் பார்த்ததில், அந்தக் குதிரைகளுக்குச் சொந்தக்காரர்கள் இருவருமே தங்கள் குதிரையை மிகவும் நேசிப்பதாகவும், பந்தயத்தில் ஜெயித்துவிட்டால் வேறு வழியின்றி மன்னருக்குத் தங்கள் குதிரையை தாரைவார்த்துத் தரவேண்டுமே என்பதால், அவர்கள் தங்கள் குதிரையை மெதுவாகச் செலுத்துகிறார்கள் என்றும் மந்திரிக்குத் தெரிந்தது.

உடனே அவர், ”பந்தயத்தில் ஒரு சின்ன மாற்றம் செய்கிறேன். இவரின் குதிரையை அவர் செலுத்தட்டும்; அவரது குதிரையை இவர் செலுத்தட்டும்!” என்று உத்தரவிட்டார்.

தனது சொந்த குதிரையை இழந்துவிடக்கூடாது என்கிற அக்கறையோடும் பதைபதைப்போடும் அவர்கள் இருவரும் தாங்கள் சவாரி செய்யும் குதிரையை வேகமாகச் செலுத்துவார்கள் அல்லவா? அப்போது எது நல்ல குதிரை என்பது எளிதில் புலனாகிவிடும் என்பது மந்திரியின் கணக்கு.

மீண்டும் போட்டி தொடங்கியது. மந்திரியின் கணக்குபடியே நடந்தது.

முதலில் வந்த குதிரை, மன்னரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

*நீதி* : எந்த செயலிலும் வெற்றி பெற, வித்தியாசமான சிந்தனை அவசியம்!

$$$$$$$$$$$

எதிரிதான் நண்பன் (19-3-2018)

ஒரு ஏழை விவசாயி இருந்தான். அவனது பக்கத்து வீட்டில் ஒரு வேட்டைக்காரன் வசித்தான்.

வேட்டைக்காரனிடம், சில வேட்டை நாய்களும் இருந்தன.

அவை, அடிக்கடி வேலி தாண்டி சென்று விவசாயியின் ஆட்டுக்குட்டிகளை துரத்துவதும் கடித்து குதறுவதுமாக இருந்தன.

இதனால் கலக்கமுற்ற விவசாயி, தன் அண்டைவீட்டுக்காரனான வேட்டைக்காரனை சந்தித்து “அப்பா… உன் நாய்களை கொஞ்சம் பார்த்துக்கொள். அவை அடிக்கடி என் பகுதிக்கு வந்து ஆடுகளை தாக்குகின்றன. காயப்படுத்துகின்றன” என்றான்.

வேட்டைக்காரன் அதை சட்டை செய்யவேயில்லை.

மீண்டும் ஒருமுறை நாய்கள் இதேபோல, வேலி தாண்டி வந்து பட்டிக்குள் புகுந்து பல ஆட்டுக்குட்டிகளை கடித்துக் குதறின.

இந்த முறை இரண்டில் ஒன்று பார்த்துவிடுவது என்று மீண்டும் வேட்டைக்காரனிடம் புகார் செய்ய சென்றான் விவசாயி.

வேட்டைக்காரன் இந்த முறை சற்று கோபத்துடன், “இதோ பார்… ஆட்டை துரத்துறது கடிக்கிறது இதெல்லாம் நாயோட சுபாவம். அதுக்கெல்லாம் நான் ஒன்னும் செய்யமுடியாது. உன்னால முடிஞ்சதை பார்த்துக்கோ” என்றான்.

இதைத் தொடர்ந்து ஊர் பஞ்சாயத்து தலைவரை சென்று சந்தித்த விவசாயி, வேட்டைக்காரனின் நாய்களால் தான் படும் துன்பத்தை எடுத்துக்கூறி, அவன் மீது ஏதேனும் நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

முன்பொரு முறை பஞ்சாயத்து தலைவரின் மகளை ஒரு சிறிய விபத்திலிருந்து விவசாயி காப்பாற்றியிருப்பதால் பஞ்சாயத்து தலைவருக்கு விவசாயி மீது பெரும் மதிப்பு உண்டு.

விவசாயிக்கும் வேட்டைக்காரனுக்கும் இடையே உள்ள பிணக்கை பற்றி விசாரித்து தெரிந்துகொண்ட பஞ்சாயத்து தலைவர், “என்னால் பஞ்சயாத்தை கூட்டச் செய்து அந்த வேட்டைக்காரனை தண்டித்து, அபராதம் விதித்து அவன் நாய்களை கட்டிப்போடச் செய்ய முடியும்.

ஆனால், நீ தேவையின்றி இதனால் ஒரு எதிரியை சம்பாதிக்க நேரிடும். உனக்கு அது சொந்த வீடு. அவனுக்கும் அது சொந்த வீடு. இருவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் தினசரி பார்க்கவேண்டும். அப்படியிருக்கையில் பக்கத்துவீட்டுக்காரன் நண்பனாக இருப்பதில் உனக்கு விருப்பமா அல்லது எதிரியாக இருப்பதில் விருப்பமா?” என்றார்.

பஞ்சாயத்து தலைவர் சொல்வதில் உள்ள யதார்த்தத்தை புரிந்து கொண்ட விவசாயி, அண்டை வீட்டுக்காரனை ஒரு நண்பனாக பார்ப்பதில் தான் தனக்கு விருப்பம் என்றான்.

“சரி… உன் ஆட்டுக்குட்டிகளும் பத்திரமாக இருப்பது போலவும் அவனும் உன் நண்பனாக இருப்பது மாதிரியும் நான் ஒரு தீர்வை சொல்கிறேன்… கேட்பாயா?”

“நீங்கள் எதைச் சொன்னாலும் கேட்கிறேன்”

அடுத்து பஞ்சாயத்து தலைவர் சில விஷயங்களை அவரிடம் சொன்னார்.

வீட்டுக்கு வந்த விவசாயி பஞ்சாயத்து தலைவர் தன்னிடம் சொன்ன விஷயங்களை பரீட்சித்து பார்க்க முற்பட்டான்.

தனது பட்டியில் இருக்கும் ஆட்டு குட்டிகளிலேயே மிகவும் அழகான இரண்டு குட்டிகளை எடுத்துச் சென்று, வேட்டைக்காரனின் இரண்டு மகன்களுக்கும் தலா ஒரு குட்டி விளையாட பரிசளித்தான்.

தன் குழந்தைகளின் புதிய தோழர்களை பாதுக்காக்க, தற்போது வேட்டைக்காரன், நாய்களை சங்கலியில் கட்டிப்போட வேண்டியிருந்தது. யாரும் சொல்லாமலே அவன் நாய்களை சங்கிலியால் பிணைத்தான்.

குழந்தைகளுக்கு, தாங்கள் விளையாட புதிய தோழர்கள் கிடைத்ததில் ஒரே குஷி.

தனது மகன்களுக்கு விவசாயி ஆட்டுக்குட்டிகள் பரிசளித்ததை தொடர்ந்து பதிலுக்கு அவனுக்கு ஏதேனும் பரிசளிக்க விரும்பி, தான் காட்டிலிருந்து கொண்டு வந்த சில அரிய பொருட்களை பரிசளித்தான் வேட்டைக்காரன்.

இருவருக்குள்ளும் நல்லுறவு வளர்ந்து நாளடைவில் நல்ல நண்பர்களாகிவிட்டனர்.

*நீதி* : நம்மிடம் நியாயம் இருக்கிறது என்பதற்காகவோ, நம்மிடம் வலிமை இருக்கிறது என்பதற்காகவோ வீணாக எதிரிகளை சம்பாதித்துக்கொள்ளக்கூடாது. எதிரிகளையும் நண்பர்களாக்கி கொள்வதே நலம் பயக்கும்.

$$$$$$$$$

பிரச்சினைகள் பெரிதல்ல (20-03-2018)

உழவன் ஒருவனிடம் பெரிய தோட்டம் ஒன்று இருந்தது. அதில் காய்கறிகளை பயிரிட்டான் அவன்.

நாள்தோறும் ஒரு முயல் அந்தத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து இலை, பிஞ்சுகளைத் தின்று வந்தது. அதைப் பிடிக்க அவன் பல முயற்சிகள் செய்தான். முயல் அவனிடம் சிக்கவே இல்லை.

எப்படியும் முயலைப் பிடித்தாக வேண்டும் என்று நினைத்த அவன், பக்கத்து வீட்டுக்காரனிடம் ஐடியா கேட்டான்.

அதற்கு, “எதுக்குப்பா நீ கஷ்டப்படனும்.. இதுக்கெல்லலாம் சேர்த்துதான நாம அரசனுக்கு வரி கட்டுறோம். நேரா, அவர்கிட்ட போய் புகார் கொடுத்திடு. அதுக்கப்புறம், முயலைப் பிடிக்க நீ கஷ்டப்பட வேண்டியதில்ல. அவங்க பார்த்துக்குவாங்க” என பக்கத்து வீட்டுக்காரன் ஆலோசனை சொன்னான்.

அதன்படி அந்த உழவன் அரசனிடம் சென்றான்.

“அரசே என் தோட்டத்தை முயல் ஒன்று பாழாக்குகிறது. நீங்கள்தான் எனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்” என்றான்.

சிரித்த அரசன் “ஒரு முயலைப் பிடிக்க உன்னால் முடியவில்லையா?” என்று கேட்டான்.

“அரசே! அந்த முயலுக்கு மாய மந்திரம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். நான் அதைப் பார்த்துக் கல்லையோ கட்டையையோ வீசினாலும் அவை அதன் மீது படுவது இல்லை” என்றான் அவன்.

“நாளையே வேட்டை நாய்களுடன் நான் அங்கு வருகிறேன். முயலின் மாய மந்திரம் எதுவும் என் வேட்டை நாய்களிடம் செல்லாது. அந்த முயலைப் பிடித்த பிறகுதான் நான் அங்கிருந்து திரும்புவேன்” என்றான் அரசன்.

மறுநாள் படை வீரர்கள், வேட்டைக்காரர்கள், நாய்கள் சூழ அரசன் அங்கு வந்தான்.
அரசனுக்கும், வீரர்களுக்கும் சிறப்பான விருந்துக்கு உழவன் ஏற்பாடு செய்தான்.

விருந்து முடிந்தது. மகிழ்ச்சி அடைந்த அரசன் “இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அந்த முயல் என்ன கதி ஆகிறது பார்” என்று வேட்டையாடப் புறப்பட்டான்.

வேட்டைக்காரர்கள் கொம்புகளை ஊதினார்கள். வேட்டை நாய்கள் பயங்கரமாகக் குரைத்துக் கொண்டே தோட்டத்திற்குள் பாய்ந்தன. புதரில் மறைந்திருந்த முயல் அச்சத்துடன் வெளியே வந்தது. அங்கிருந்த வேலியை நோக்கி ஓடியது.

அதைப் பார்த்த அரசன், “அந்த முயலைத் தப்ப விடாதீர்கள், பிடியுங்கள்” என்று கத்தியபடி வேலிப் பபக்கம் ஓடினான்.

வேட்டைக்காரர்களும் வீரர்களும் அரசனைத் தொடர்ந்து ஓடினார்கள்.

தப்பிக்க நினைத்த முயல் தோட்டத்திற்குள் அங்கும் இங்கும் ஓடியது. அவர்கள் அனைவரும் அதைத் துரத்தினார்கள். நீண்ட நேரப் போராட்டத்திற்குப் பின் ஒரு வேட்டை நாய் பாய்ந்து அந்த முயலைக் கவ்விப்பிடித்தது.

வெற்றிப் பெருமிதத்துடன் அந்த முயலை உழவனிடம் காட்டினான் அரசன்.

உழவனோ..

இவர்களின் முயல் பிடிக்கும் முயற்சியில் தன் அழகான தோட்டம் முற்றிலும் நாசமாகி விட்டதை அறிந்து வருந்தினான்.

ஒரு முயல் என்ன, ஆயிரம் முயல்கள் பல நாட்கள் வந்திருந்தாலும், தனது வயலில் இப்படிப்பட்ட அழிவை ஏற்படுத்தி இருக்க முடியாதே. என் முட்டாள்தனத்தால் பேரழிவைத் தேடிக் கொண்டேனே” என்று வந்திருந்தான் அந்த உழவன்.

*நீதி*: சின்ன பிரச்சனைகளுக்கு பெரியமுடிவு எடுக்ககூடாது..!
அடுத்தவரின் ஆலோசனைகளை, சிந்திக்காமல் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடாது.

$$$$$$$$

நரி வால் (21-03-2018)

ஒரு அடர்ந்த காட்டுக்குள்ள ஒரு நரிக்கூட்டம் வாழ்ந்து வந்தது.

அதில் ஒரு நரி, ஒருநாள் காட்டை ஒட்டி இருந்த திராட்சை தோட்டத்திற்குள் புகுந்து திராட்சை பழங்களை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அப்பொழுது அங்கு வந்த தோட்டக்காரன் நரியைப் பிடித்து அதன் வாலை வெட்டி விட்டான்.

வால் இல்லாமல் நரிக்கு மிகவும் அவமானமாக இருந்தது. “அடடா இனிமே நம்மை நம்ம கூட்டத்தில் சேர்க்க மாட்டாங்களே. என்ன செய்யலாம்…..???” என்று யோசித்து கொண்ருக்கும் போது எதிரில் அதோட கூட்டத்தை சேர்ந்த நரி ஒன்று வந்தது.

அது, வால் இல்லாத நரியைப் பார்த்ததும் அடக்க முடியாம விழுந்து விழுந்து சிரித்தது.

என்னடா, இது அசிங்கமா போச்சேன்னு யோசித்த முதல் நரிக்கு ஒரு யோசனை வந்தது.

உடனே பதிலுக்கு அதுவும் விழுந்து புரண்டு சிரித்தது.

உடனே இரண்டாவது நரி “ஏன்டா நீ என்ன லூசா” என்று கேட்டது.

உடனே இது “அடேய் முட்டாப்பயலே என் வாலை வெட்டினவுடனே கடவுள் எனக்கு தரிசனம் தந்தாரு. ஆனா அது தெரியாம நீ என்னை கிண்டல் பண்ற” என்று சொல்லியது.

இரண்டாவது நரி “அது எப்படின்னு?” என்று கேட்க, வால் அறுபட்டிருந்த நரி, “உன் வாலையும் வெட்டினா கடவுள் தெரிவார்” என்றது.

”ஆனால் நீயா வெட்டக்கூடாது. அதோ அந்த திராட்சை தோட்டத்தில போய் திராட்சையை சாப்பிட்டின்னா.. அந்த தோட்டக்காரன் பிடிச்சி
உன் வாலை வெட்டி விடுவான். அப்ப உன் முன்னாடி கடவுள் தோன்றுவார்” என்று கூறியது.

உடனே இரண்டாவது நரி அதே மாதிரி செய்யப் போய் தோட்டக்காரன் வாலை வெட்டி விட்டுவிட்டான்.

ஆனால் கடவுள் வரவில்லை. ஏமாந்த நரி கடும் கோபத்துடன் முதல் நரியோடு சண்டை போட்டது.

ஆனால் முதல் நரி அமைதியாக “இங்க பாரு இப்ப உனக்கும் வால் இல்லை. எனக்கும் வால் இல்லை. இரண்டு பேரையும் கூட்டத்துல சேர்க்க மாட்டாங்க. அதனால நம்மாள முடிஞ்ச அளவுக்கு வால் இல்லாத நரிக்கூட்டத்தை உருவாக்குவோம்” என்று சொன்னது.

இதைக்கேட்ட மற்றொரு நரி, “அடுத்தவரின் பேச்சைக் கேட்டு அநியாயமாக ஏமார்ந்து விட்டோமா” என நினைத்து கண்ணீர் விட்டது..

*நீதி* : கடவுள் பெயரை கூறி மட்டுமல்ல. எல்லா வழிகளிலும் ஏமாற்றக்கூடிய கும்பல் இங்கே அதிகம்.. விழிப்புடன் இருந்தால் மட்டுமே உன்னை நீ காத்துக் கொள்ள முடியும்.

$$$$$$$$$$